به گزارش پلاتو هنر، گاهی یک متن، چنان عمیق و کوبنده است که پیشکسوتترین بازیگران را هم به تسلیم وا میدارد؛ متنهایی که از جنس دردند، از جنس نفسهای به شماره افتاده و عشقهای ناتمام. فریبا متخصص، با همین نگاه به دنیای فیلم کوتاه قدم گذاشته است.
او که سالها کولهبار تجربه را بر دوش میکشد، بیآنکه در بند نامها باشد، با قلبی لرزان فیلمنامه «همه چیز درباره رفتن» ساخته مرکز جوان فیلم سوره را خوانده و با نسل جوان سینما همراه شده است. در این گفتوگو، از چالشهای مادری در بستر اهدای عضو، از بیزاری عمیقش از جنگ و از رسالت پاک هنر گفتهایم. در ادامه، متن کامل مصاحبه خبرنگار پلاتو هنر با فریبا متخصص را میخوانید.

پلاتو هنر در گفت و گو با فریبا متخصص
حضور شما به عنوان یک هنرمند پیشکسوت و باتجربه در یک فیلم کوتاه، همواره اتفاق ویژهای است. از این تجربه و همکاری با فیلمسازان جوان برایمان بگویید؛ چه چیزی باعث شد این پیشنهاد را بپذیرید؟
فریبا متخصص گفت: من خیلی لذت میبرم که با جوانها کار کنم؛ چون آنها بسیار بهروز و خلاق هستند، فکر بازتری دارند و در دل همین جامعه زندگی میکنند. دردها، کمبودها و مسائل جامعه را خیلی بهتر و عمیقتر از ماها درک میکنند. من قبلاً هم با جوانها کار کرده بودم، اما در مورد این کار، در وهله اول من کارگردان را نمیشناختم؛ با این حال، وقتی متن را خواندم، اصلاً چیزی که تمام وجودم و تنم را لرزاند، موضوع و سوژه بسیار زیبای کار بود.
او ادامه داد: به نظر من، سوژه و متن قوی همیشه حرف اول را میزند. اینجا دیگر فرقی نمیکند که بازیگر، سالها تجربه داشته باشد یا یک تازهکار؛ وقتی متن قدرتمند باشد، کار درخشان از آب درمیآید.
چه موضوعی یا چه بخشی از فیلمنامه دقیقاً این دغدغه و جذابیت را برای شما ایجاد کرد؟
فریبا متخصص اظهار کرد: ببینید، مثلاً ماجرای مادری که بچهاش را از دست داده و بچه روی قلبش خالکوبی کرده بوده که:قلبم برای مادرم،خب این خیلی دردناک است! مادری که چنین جملهای از فرزندش به یادگار دارد، مطمئناً دل کندن از قلب فرزند برایش به معجزه شبیهتر است. اما این چالشی که میان ندادن و از سوی دیگر «زندگی بخشیدن به یک انسان دیگر» شکل میگیرد، حال بسیار غریبی دارد.

این بازیگر ادامه داد: از همه دردناکتر این بود که این پسر، جای دوستش در پادگان ایستاده بود و در همان لحظه در حال صحبت با دختر مورد علاقهاش بود. آدم وقتی این تصاویر را برای خودش میسازد، تنش میلرزد. من از جنگ در هر کجای دنیا که باشد بیزارم. تنها کلمهای که خیلی از آن متنفرم، جنگ است. البته مرگ هم هست، اما جنگ خیلی بدتر است.
او افزود: آدم میمیرد و پروندهاش بسته میشود، اما جنگ؛ ما برای جنگیدن آفریده نشدهایم. خداوند این همه نعمت و زندگی به ما داده؛ جای جنگ واقعاً کجاست؟ فرقی نمیکند کدام کشور باشد؛ اگر در جای دیگری هم فرزندی از دست برود، داغ همان مادر را دارد. من امیدوارم روزی بساط جنگ از دنیا جمع شود؛ آخر چرا داریم میجنگیم وقتی قرار است همه روزی برویم؟ این جنگها واقعاً آزاردهنده است.
با توجه به تجربهتان، جایگاه سینمای کوتاه را در ایران و عرصه بینالملل چطور ارزیابی میکنید؟
فریبا متخصص تصریح کرد: یکوقتهایی فیلمهای مینیمال و کوتاه، چنان تأثیر عمیقی میگذارند که شاید در یک فیلم ۸۰ یا ۹۰ دقیقهای بلند با کلی کشوقوس و دیالوگهای اضافه به دست نیاید. فیلم کوتاه در همان ۱۰ دقیقه حرفش را محکم و صریح میزند.
این بازیگر ادامه داد: شاید نقش من در این فیلم کوتاه کمتر بود، اما مجبور بودم تمام احساسم را خیلی فشرده و متمرکز در همان زمان کوتاه بروز دهم. اگر توانسته باشم این حس را منتقل کنم، یعنی موفق بودهام.
چه توصیهای برای فیلمسازان جوانی دارید که میخواهند راه خود را به سینمای بلند و حرفهای باز کنند؟
فریبا متخصص در پایان گفت: به نظر من، هنرمند نباید هیچوقت وارد حاشیهها و مسائل متفرقه بشود. ما یک رسالتِ پاک داریم و آن صرفاً هنر است. هر زمان که بخواهیم چیزهای دیگر را قاطی کار کنیم تا باب طبع گروه یا آدم خاصی باشد، به نظرم کج میرویم و وارد حاشیه میشویم. اصالت هنر باید حفظ شود. اصالت هنر و پایبندی به اون رسالت اصلی است که کار هنرمند را ماندگار میکند.

بیشتر بخوانید:
مسعود فراستی: سینمای ایران از بین رفته است/ «استخر» فاجعه و «زندهشور» فیلم آدمیزادی است




