به گزارش پلاتو هنر، اسامی فیلمهای کوتاه داستانی راه یافته به بخش ملی چهلوسومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران به انتخاب اسما ابراهیمزادگان، الهام اسدی، محسن اصدقپور، رضا فهیمی، وحید موسائیان، الهام معروفی و وحید نامی معرفی شدند.
به همین بهانه با محمد آقامحمدی، کارگردان فیلم کوتاه «نقطه قرمز» گفتوگویی داشتهایم که در ادامه میخوانید.
محمد آقامحمدی درباره داستان این فیلم کوتاه توضیح داد: داستان «نقطه قرمز» در یک کارگاه ساختمانی اتفاق میافتد. حول محور عکاس جوانی که در این کارگاه به عنوان مستند ساز کار میکند.
او ادامه داد: نقطه شروع فیلم برای من زمانی شکل گرفت که سال ها پیش به عنوان عکاس و فیلمبردار در پروژه های عمرانی و صنعتی کار میکردم. به واسطه این حرفه، میتوانستم به هر نقطه کارگاه سر بزنم و با کارگرها و مهندسین اجرایی گپ بزنم و پای حرف ها و دغدغه های آن ها بنشینم. از طرفی محیط خشن کارگاه های عمرانی، اغلب داستان هایی را در پی دارد که این ها در ذهن من ثبت میشد.

محمد آقامحمدی درباره نگارش فیلمنامه «نقطه قرمز» گفت: قطعا یک روایت درست و جذاب برایم در اولویت قرار داشت اما دوست داشتم مخاطب به لحاظ حسی درگیر روایت و وضعیت کاراکتر شود. در واقع عقیده دارم که اگر داستان درست روایت نشود، تجربه حسی هم شکل نمیگیرد و مخاطب نمیتواند با کاراکترها ارتباط برقرار کند و به آن ها نزدیک شود.
محمد آقامحمدی تصریح کرد: همانطور که گفتم داستان فیلم از تجربیات شخصی خودم میاد ولی سال ها طول کشید که بتوانم از نقطه نظری فیلم را روایت کنم که واقعا دغدغه ام بود نه صرفا روایت یک داستان با یک نگاه خنثی.
او ادامه داد: در اغلب کارگاههای عمرانی و صنعتی که به عنوان مستندساز کار میکردم با وضعیتی مواجه بودم که شایسته افراد زحمتکش نبود اما از طرفی هم مسوولین کارگاه رو نمیشد مقصر تمام و کمال اوضاع دونست و به نظرم میرسید که این اوضاع نامساعد در مسائل مختلفی ریشه دارد. اما چه بسا که این مسوولیت آدم ها را سنگین تر میکند. چیزی که سعی کردم در فیلم هم بازتاب بدهم.

محمد آقامحمدی از چالشهای ساخت «نقطه قرمز» میگوید؛ از جنگ ۱۲ روزه تا کمبود بودجه
محمد آقامحمدی درباره چالشهای ساخت فیلم کوتاه «نقطه قرمز» اظهار کرد: اولین موضوع بازه زمانی بود که فیلم در آن زمان اتفاق میافتد. یعنی در طول یک روز کاری در یک کارگاه ساختمانی. یک صبح تا غروب که قصه های این چنینی که در یک بازه کوتاه اتفاق میافتد به نظرم مناسب فیلم کوتاه هستند. دومین موضوع یک لوکیشن واحد بود.
محمد آقامحمدی درباره اینکه در ساختار روایت، چه اطلاعاتی را آگاهانه از مخاطب پنهان کرده است، بیان کرد: به نظرم «آگاهانه پنهان کردن» عبارت درستی نیست. پاسخ به این سوال را با این رویکرد میتوان توضیح داد که داستان از زاویه دید کاراکتر اصلی که یک عکاس است روایت میشود و از آن جایی که دایره اطلاعات مخاطب با او یکسان است، داستان طوری پیش میرود که ما چیزی را میبینیم که او هم میبیند.
او ادامه داد: مهمترین دلیل انتخاب این شیوه روایت هم ایجاد چرخش داستانی یا همون twist است که در یک داستان و فیلم جذاب بسیار اهمیت دارد.
محمد آقامحمدی درباره میزانسن و زبان بصری «نقطه قرمز» توضیح داد: برای این فیلم طراحی بصری داشتیم و حتی مقداری از فیلم هم به صورت ماکت کار شده بود اما به دلیل شرایط سخت تولید و لوکیشن خاص و کمبود منابع، تمام ایده های بصری اون طور که باید اجرا نشدند. اما از همان مرحله نگارش به این موضوع فکر شده بود.
محمد آقامحمدی خاطرنشان کرد: یکی از مفاهیم مرکزی فیلم رابطه ثبت و بیان حقیقت همانطور که هست و ثبت و بیان حقیقت آن طور که از ما خواسته شده بود. این موضوع ما را در چالش سختی در پیش تولید قرار داد چون لوکيشنی که بشود این مفهوم را در آن پیاده کرد کم یاب بود و اگر هم پیدا میشد تازه با موضوع جلب موافقت صاحب لوکیشن و مسوولین کارگاه مواجه میشدیم.
محمد آقامحمدی درباره مهمترین تفاوت فیلمسازی کوتاه با فیلمسازی بلند بیان کرد: در مورد فیلمسازی بلند نمیتوانم نظر دقیق و مشخص بدهم چون هنوز وارد این عرصه نشدم اما تصورم این است که مهمترین تفاوت در شکل تولید و شیوه توزیع و نمایش است. غیر از این، فیلمسازی بلند و کوتاه از نظر جنبه های هنری، شباهت های زیادی دارند. اما از طرفی هم همون مناسبات و ملاحظات تولید و توزیع میتواند بسیار در رویکرد هنری هم اثرگذار باشد.
محمد آقامحمدی در پایان تصریح کرد: همان طور که گفتم مهمترین چالش ما پیدا کردن لوکیشن بود. وقتی هم که لوکیشن رو پیدا کردیم و در ابتدای پیش تولید بودیم، با جنگ 12 روزه مواجه شدیم که برای مدت زیادی کار متوقف شد. از طرفی کار فیلم در یک فضای عمرانی شلوغ و پر سر و صدا بسیار سخت بود چون خیلی چیزها اغلب از کنترل ما خارج بودند. از طرفی هم به دلیل کمبود بودجه ناچار شدیم کار رو به صورت فشرده فیلمبرداری کنیم که واقعا طاقت فرسا بود.

بیشتر بخوانید:
نیلوفر فولادی: «شب زده» فرصتی بود برای التیامِ یک زخمِ قدیمی




