به گزارش پلاتو هنر، تئاتر همیشه فقط روایت یک داستان نیست؛ مواجههای است با جهانهایی که هم آشنا هستند و هم ناآرام. هر اجرا، فرصتیست برای تجربه کردن زاویهای تازه از زندگی، جایی که متن، صحنه و بازیگر دست به دست هم میدهند تا یک حس مشترک میان صحنه و تماشاگر شکل بگیرد.
در این گزارش، نگاهی داریم به چند نمایش روی صحنه که هرکدام با زبان و جهان مستقل خود، تلاش میکنند مخاطب را درگیر تجربهای متفاوت از دیدن و فکر کردن کنند.
آنچه در این گزارش میخوانید
Toggleنمایش «موشهای بلفاست»
نمایش «موشهای بلفاست» به نویسندگی و کارگردانی فریور خراباتی و تهیهکنندگی رضا گوران، این روزها در عمارت هما ـ سالن ۲ روی صحنه است. این اثر با مدت زمان حدود ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه، در بستری پرتنش و تاریخی، داستان گروهی از چریکهای ایرلندی را روایت میکند که در آستانه یک تصمیم سرنوشتساز قرار میگیرند.
داستان درباره سه چریک و یک دختر جوان است که پس از شکستها و فشارهای اقتصادی، تصمیم میگیرند برای تحقق رویای آزادی، دست به سرقتی بزرگ از یک قطار حامل پول بزنند؛ اما این نقشه بهتدریج از کنترل خارج شده و آنها را درگیر بحرانی پیچیدهتر از تصورشان میکند.
«موشهای بلفاست» با تکیه بر فضای پرتعلیق، روابط انسانی و موقعیتهای اخلاقی دشوار، تلاش میکند مرز میان آرمانگرایی و واقعیت را به چالش بکشد و مخاطب را درگیر پرسشهایی درباره انتخاب، هزینه آزادی و پیامدهای تصمیمهای ناگزیر کند.

نمایش «سر سرخ»
نمایش «سر سرخ» به نویسندگی امیر صفاییپور و کارگردانی حسین عبداللهی در تئاترشهر ـ کارگاه نمایش روی صحنه است. این اثر با مدت زمان حدود ۴۵ دقیقه، روایتی کوتاه اما فشرده از مواجهه انسان با پشیمانی، حافظه و تاریخ را پیش روی مخاطب قرار میدهد.
داستان نمایش در چند بازه زمانی مختلف، از روزهای منتهی به واقعه کربلا تا امروز، روایت میشود؛ جایی که یک دبیرِ نویسنده نامههای دعوت به امام و یک طبیب ایرانی ساکن کوفه، درگیر پیامدهای انتخابها و فراموشی خود میشوند. این دو روایت در هم تنیده، به تجربهای تبدیل میشود درباره مسئولیت انسان در برابر تاریخ و آنچه مینویسد یا از یاد میبرد.
«سر سرخ» با بهرهگیری از عناصر تعزیه و نمایش ایرانی، تلاش میکند گذشته و اکنون را در یک فضای اجرایی مینیمال به هم پیوند بزند و پرسشی ماندگار درباره پشیمانی، حافظه جمعی و تکرار تاریخ مطرح کند.

نمایش «حوالی»
نمایش «حوالی» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی مهیار دستمزدی در مجموعه تئاتر لبخند ـ سالن ۲ روی صحنه است. این اثر با مدت زمان حدود ۴۵ دقیقه، در قالبی تجربی و متفاوت، مرز میان تماشاگر و اجرا را به چالش میکشد.
در این نمایش، روایت کلاسیک و بازیگران به معنای مرسوم حضور ندارند و اثر بیشتر بر حضور مخاطب، تصویر و تجربه مستقیم تماشا تکیه دارد؛ جایی که خودِ تماشاگر به بخشی از اجرا تبدیل میشود و معنای اثر در مواجهه لحظهای شکل میگیرد.
«حوالی» بیش از آنکه داستانی مشخص را روایت کند، پرسشی را پیش میکشد: آیا هنوز تماشاگر هستیم یا خودِ ما نیز در دل اجرا قرار گرفتهایم؟ این اثر با رویکردی مینیمال و مفهومی، تجربهای غیرمتعارف از تئاتر معاصر ارائه میدهد.

نمایش «نور بر نیزه»
نمایش «نور بر نیزه» به نویسندگی آرزو خلیلی و کارگردانی مجتبی ترکمان، این روزها در تماشاخانه سنگلج روی صحنه است. این اثر با مدت زمان حدود ۴۴ دقیقه، در قالبی کوتاه و تأملبرانگیز، روایتی از مواجهه انسان با یک «دیر رسیدن» سرنوشتساز را پیش میبرد.
داستان نمایش با جملهای موجز و معنادار «دیر رسیدیم…» آغاز میشود و در ادامه، در فضایی نمادین و اجرایی، به پیامدهای تأخیر، انتخاب و از دست رفتن فرصتها میپردازد؛ جایی که مفهوم زمان و مسئولیت انسانی در مرکز توجه قرار میگیرد.
«نور بر نیزه» با بهرهگیری از حرکت، تصویر و اجرای گروهی، تلاش میکند تجربهای فشرده اما احساسی خلق کند و مخاطب را درگیر معنای فقدان و حسرت در لحظههای تعیینکننده زندگی کند.

نمایش «قتل آقای هاورشام»
نمایش «قتل آقای هاورشام» به کارگردانی فراز غلامی و با ترجمه شهاب نظامدوست، این روزها در مجموعه تئاتر لبخند ـ سالن ۱ روی صحنه است. این اثر با مدت زمان حدود ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه، در قالبی معمایی و پرتنش، مخاطب را وارد فضایی از شک، پرسش و بازخوانی حقیقت میکند.
داستان نمایش با یک فرض مرکزی شکل میگیرد: «امکان ندارد آقای هاورشام خودکشی کرده باشد.» همین جمله، نقطه آغاز روایتی است که در آن تردید نسبت به حقیقت یک مرگ، به گره اصلی درام تبدیل میشود و شخصیتها را در مسیری از کشف، تناقض و مواجهه با واقعیتهای پنهان قرار میدهد.
«قتل آقای هاورشام» با تکیه بر ساختار معمایی و روابط پیچیده میان شخصیتها، تلاش میکند مخاطب را درگیر پرسشهایی درباره حقیقت، قضاوت و نسبیت واقعیت کند و تا لحظه آخر، تعلیق خود را حفظ نماید.

بیشتر بخوانید:
معرفی نمایش های هفته آخر خرداد




