در گفت‌وگو با پلاتو هنر مطرح شد؛

داریوش فرضیایی: کودکان تظاهر را زودتر از همه می‌فهمند/ عموپورنگ متعلق به همه مردم ایران است

به گزارش پلاتو هنر، داریوش فرضیایی پس از سال‌ها حضور در قاب تلویزیون و ساختن خاطره برای چند نسل، این‌بار با شخصیت «پیروز» در مجموعه تلویزیونی «اکسیر» دیده می‌شود؛ نقشی که اگرچه ظاهر و موقعیتی متفاوت دارد، اما به گفته خودش چندان هم از جهان عموپورنگ دور نیست.

فرضیایی در «اکسیر» نقش عطرسازی سنتی را بازی می‌کند که در دل اتفاقی فانتزی، با معنای زمان، جوانی، خانواده و فاصله میان نسل‌ها روبه‌رو می‌شود. او در گفت‌وگو با پلاتوهنر از نسبت میان پیروز و عموپورنگ، صداقت در کار کودک، ضرورت بازگشت خانواده‌ها به تماشای تلویزیون و خاطره نخستین فیلم تأثیرگذار دوران کودکی‌اش سخن گفت.

داریوش فرضیایی با تأکید بر اینکه ارتباط ۲۵ ساله‌اش با کودکان نتیجه صداقت و پرهیز از تظاهر بوده است، گفت: «اکسیر» ادامه همان مسیری است که خانواده را در کنار کودک قرار می‌دهد و درباره فرصت‌هایی سخن می‌گوید که اگر قدرشان را ندانیم، روزی به حسرت تبدیل می‌شوند.

مشروح این گفت‌وگو را با داریوش فرضیایی در ادامه می‌خوانید.

داریوش فرضیایی
داریوش فرضیایی

با وجود ظاهر متفاوت «پیروز»، این شخصیت چه اندازه به داریوش فرضیایی واقعی نزدیک است؟

داریوش فرضیایی گفت: پیروز از من دور نیست. به نظر من او همان عموپورنگی است که سال‌ها از زندگی‌اش گذشته و تجربه‌های بیشتری به دست آورده است. من حدود ۲۵ سال با کودکان، جوانان و خانواده‌ها زندگی و کار کرده‌ام و حالا بخشی از آن تجربه‌ها در قالب یک شخصیت داستانی دیده می‌شود.

پیروز یک تیپ گذرا نیست؛ گذشته و جهان درونی دارد و بار تجربه‌های زیادی را با خود حمل می‌کند. احمد درویشعلی‌پور هم در طول کار تأکید می‌کرد که خود داریوش را بازی کنم. بنابراین به‌جای اینکه بخواهم شخصیتی کاملاً بیگانه با خودم بسازم، تلاش کردم خودم را در سن‌وسال و شرایطی دیگر تصور کنم.

گریم متفاوت پیروز چقدر در رسیدن شما به این شخصیت مؤثر بود؟

داریوش فرضیایی تصریح کرد: گریم خیلی به من کمک کرد. وقتی آن چهره را در آینه می‌دیدم، راحت‌تر می‌توانستم سن، رفتار، ریتم حرکت و زبان بدن شخصیت را پیدا کنم. ظاهر متفاوت پیروز باعث شد موقعیت او برای خودم نیز ملموس‌تر شود.

من هنوز با احتیاط از عنوان بازیگر برای خودم استفاده می‌کنم. سال‌ها مجری بوده‌ام و در برنامه‌ها تیپ‌های مختلفی را تجربه کرده‌ام، اما «اکسیر» تجربه متفاوتی بود. اینجا دیگر با یک تیپ کوتاه روبه‌رو نبودم و باید شخصیت پیروز را در طول یک قصه حفظ می‌کردم.

پس از این همه سال حضور با نام عموپورنگ، نگران نبودید که مخاطب به‌جای پیروز همچنان خود شما را ببیند؟

داریوش فرضیایی بیان کرد: خارج‌شدن از قالبی که طی ۲۵ سال در ذهن مردم شکل گرفته، آسان نیست. بااین‌حال، فکر می‌کنم صداقت می‌تواند این فاصله را کم کند. من نمی‌توانم مقابل دوربین تظاهر کنم؛ اگر بخواهم چیزی را بازی کنم که به آن باور ندارم، مخاطب متوجه می‌شود.

خوشبختانه برخی افراد صاحب‌نظر پس از تماشای کار به من گفتند پیری شخصیت را باور کرده‌اند و پس از مدتی فراموش کرده‌اند بازیگر این نقش همان کسی است که سال‌ها در حوزه کودک فعالیت داشته است. این بازخورد برایم باارزش بود.

فکر می‌کنید چرا مخاطب کودک تا این اندازه با صداقت یا تصنع یک اجرا ارتباط مستقیم برقرار می‌کند؟

داریوش فرضیایی توضیح داد: کودکان تظاهر را زودتر از همه می‌فهمند. نمی‌توان ادای بچه‌ها را درآورد و انتظار داشت آنها این رفتار را باور کنند. من در تمام این سال‌ها تلاش نکردم شبیه کودکان رفتار کنم؛ با زبان و جهان آنها زندگی کردم.

حفظ کودک درون با رفتار کودکانه و نمایشی تفاوت دارد. ممکن است انسان بزرگ‌تر شود، غم و دشواری‌های زندگی را تجربه کند، اما همچنان بخش صادق، کنجکاو و زنده وجودش را حفظ کند. ارتباط من با کودکان نیز از همین بخش آمده است.

مهم‌ترین مسئله «اکسیر» از نگاه شما چیست؟

داریوش فرضیایی تصریح کرد: زمان و جوانی، دو مفهوم اصلی این مجموعه‌اند. همه ما ممکن است در دوره‌ای از زندگی آرزو کنیم به گذشته بازگردیم و دوباره جوان شویم، اما «اکسیر» این پرسش را مطرح می‌کند که آیا جوان‌شدن ظاهر واقعاً می‌تواند فرصت‌های ازدست‌رفته را بازگرداند؟

پیروز در بخشی از قصه به این مضمون اشاره می‌کند که تنها کالبدش جوان شده، اما روحش همچنان پیر است. این حرف می‌تواند دغدغه بسیاری از آدم‌ها باشد. ممکن است ظاهر انسان جوان شود، اما تجربه‌ها، خستگی‌ها و حسرت‌هایش همچنان با او باقی می‌مانند.

از سوی دیگر، سریال به کودکان و نوجوانان یادآوری می‌کند که زمانشان را بیهوده از دست ندهند. فضای مجازی و سرگرمی‌های مختلف نباید به شکلی زمان آنها را بگیرد که سال‌ها بعد بابت فرصت‌های ازدست‌رفته حسرت بخورند.

حضور بازیگرانی که در کودکی مخاطب شما بوده‌اند، چه تأثیری بر رابطه پدرانه پیروز با فرزندانش داشت؟

داریوش فرضیایی تاکید کرد: این موضوع کمک زیادی به من کرد. ترنم کرمانیان پیش از این در برنامه‌های من حضور داشته و آرین محمودی نیز بعدها تصویری نشانم داد و گفت در کودکی یکی از حاضران برنامه «کتابخانه عموپورنگ» بوده است.

وقتی متوجه شدم این بچه‌ها با برنامه‌های من بزرگ شده‌اند، حس کردم واقعاً میان فرزندان خودم قرار گرفته‌ام. در نتیجه، احساس پدرانه پیروز دیگر فقط بخشی از فیلمنامه نبود و برایم شکل واقعی‌تری پیدا کرد. مه‌لقا باقری نیز به‌دلیل تجربه‌ای که در تئاتر و سینما دارد، در شکل‌گیری رابطه میان پیروز و همسرش کمک بسیاری کرد.

آثار شما معمولاً فقط کودک را مخاطب قرار نمی‌دهند و بزرگسالان نیز همراه آن می‌شوند. این ویژگی از ابتدا آگاهانه بود؟

بله؛ از ابتدای شکل‌گیری عموپورنگ می‌خواستم خانواده نیز همراه کودک باشد. برایم مهم بود پدر و مادر کنار فرزندشان بنشینند، برنامه را ببینند و متوجه شوند کودکشان به چه چیزی می‌خندد، چرا شخصیتی را دوست دارد یا چه چیزی ذهن او را درگیر کرده است.

من همیشه از تعبیر «کودک و خانواده» استفاده کرده‌ام. برنامه‌ای که فقط کودک را سرگرم کند و خانواده را کنار بگذارد، بخش مهمی از ظرفیت خود را از دست می‌دهد. «اکسیر» نیز یک کمدی خانوادگی است و تلاش می‌کند نسل‌های مختلف را پای یک قصه بنشاند.

تلویزیون باید بتواند دوباره موقعیتی ایجاد کند که اعضای خانواده فارغ از تفاوت دیدگاه‌هایشان، کنار هم بنشینند و از تماشای یک اثر لذت ببرند.

سال‌ها فعالیت در حوزه کودک چه مسئولیتی برای شما ایجاد کرده است؟

داریوش فرضیایی مطرح کرد: من نسبت به محتوایی که برای کودکان ساخته می‌شود، حساسیت و تعصب دارم. این حساسیت فقط به کارهای خودم محدود نیست. دیالوگ‌ها، موقعیت‌های داستانی و پیامی که از یک اثر به کودک منتقل می‌شود، اهمیت زیادی دارد.

ممکن است یک اشتباه کوچک در ذهن کودک باقی بماند و فردا آن را به نام ما بنویسند. چنین اتفاقی با پول و دستمزد قابل جبران نیست. به همین دلیل تلاش می‌کنم در انتخاب و اجرای کارها مسئولانه رفتار کنم. ادعایی ندارم، اما فرمول و اصولی دارم که نمی‌توانم به‌خاطر یک پیشنهاد کاری آنها را کنار بگذارم.

عموپورنگ امروز خودش را متعلق به کدام نسل می‌داند؟

داریوش فرضیایی توضیح داد: عموپورنگ متعلق به نسل یا گروه خاصی نیست؛ متعلق به همه مردم ایران است. بچه‌های دیروز با او خاطره دارند و کودکان امروز نیز می‌توانند با شکل تازه‌ای از این جهان روبه‌رو شوند.

من خودم را متعلق به همه خانواده‌های ایرانی با هر نوع نگاه و نگرشی می‌دانم. جهان کودکان، جهانی پاک و دور از صف‌بندی‌هاست. دوست دارم عموپورنگ نیز در همان جهان باقی بماند؛ جایی که کودکان و خانواده‌ها بدون فاصله کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

تجربه همکاری با گروه «اکسیر» چه چیزی به شما آموخت؟

داریوش فرضیایی در پایان گفت: هیچ کاری بدون تلاش به نتیجه نمی‌رسد و تلاش گروهی زیباترین شکل کار است. هرکدام از ما ممکن است استعداد و توانایی‌هایی داشته باشیم، اما تک‌روی نمی‌تواند یک مجموعه موفق بسازد.

به گروه «اکسیر» افتخار می‌کنم؛ گروهی که با وجود دشواری‌های تولید، برای ساخت اثری مفید و سالم برای کودک و خانواده تلاش کرد. احمد درویشعلی‌پور پیش از رسیدن کار به مرحله تدوین، تصویر روشنی از نتیجه نهایی داشت و این موضوع در هدایت بازیگران و انتخاب‌ها کاملاً دیده می‌شد.

با محمد درویشعلی‌پور نیز درباره متن و موقعیت‌ها گفت‌وگوهای زیادی داشتیم. هماهنگی میان نویسنده، کارگردان، بازیگران و تمام عوامل باعث شد جهان «اکسیر» شکل بگیرد. هیچ‌کدام از ما به‌تنهایی نمی‌توانستیم به این نتیجه برسیم.

داریوش فرضیایی

بیشتر بخوانید:

سیامک صفری: اعتبار «کارآگاه علوی» فقط به نوستالژی نیست

https://didhonar.ir/?p=119066

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *