به گزارش پلاتوهنر، انیمیشن Niu Lai ، یک انیمیشن کمهزینه چینی است که توسط یک مادر و پسر به صورت مستقل ساخته شدهاست. این انیمیشن که در روزهای اول اکران تقریباً هیچ مخاطبی سراغش نمیرفت، بعد از تبدیل شدن به یک میم در شبکههای اجتماعی به یکی از پرفروشترین آثار غیرمنتظره گیشه تبدیل شد.
انیمیشن Niu Lai در شروع اکران تقریباً دیده نمیشد و در ۱۰ روز اول اکران فقط حدود ۷۷۰۰ یوان فروش داشت و کمتر از ۳۰۰ نفر برای تماشای آن بلیت خریده بودند. با این اعداد، بعید به نظر میرسید «نیو لای» فرصت زیادی برای ادامه حضور در سینماها داشته باشد.
همهچیز از چند شوخی شروع شد
مخاطبانی که فیلم را دیده بودند، خیلی زود متوجه تفاوت آن با انیمیشنهای معمول سینمایی شدند. کیفیت مدلهای سهبعدی، حرکات شخصیتها، صداگذاری و بعضی از صحنهها برای بخشی از کاربران آماتور و عجیب بود. همین موضوع کافی بود تا تصاویر و ویدئوهایی از فیلم در شبکههای اجتماعی منتشر شود.
کاربران شروع به شوخی با صحنههای مختلف کردند. بعضیها از ظاهر شخصیتها گفتند و بعضی دیگر حرکات آنها را دستمایه طنز قرار دادند. هر پست، ویدئو یا تصویری که منتشر میشد، عده دیگری را با نام فیلم آشنا میکرد.
اتفاق جالب از همینجا شروع شد. کسانی که ابتدا فقط کلیپها را دیده بودند، کمکم کنجکاو شدند که فیلم را کامل ببینند. ماجرا دیگر فقط این نبود که این انیمیشن خوب نیست. سؤال جدید این بود: «واقعاً آنقدر بد هست که همه میگویند؟»
فیلمی که تبلیغاتش را مخاطبان انجام دادند
موفقیت انیمیشن «Niu Lai» از جایی شروع شد که شوخیهای کاربران درباره این انیمیشن در شبکههای اجتماعی بالا گرفت. فیلمی که در روزهای اول تقریباً مخاطبی نداشت، ناگهان در معرض توجه تعداد زیادی از کاربران قرار گرفت.
مخاطب یک صحنه را میدید و برای دوستش میفرستاد. نفر بعدی دربارهاش پست میگذاشت. یک نفر دیگر از همان صحنه ویدئوی طنز میساخت و کسانی که اصلاً فیلم را ندیده بودند، با آن آشنا میشدند.
در چنین شرایطی، حتی انتقاد و تمسخر هم به انتشار فیلم کمک میکرد.
این یکی از ویژگیهای عجیب شبکههای اجتماعی است. یک اثر لازم نیست حتماً با تعریف و تمجید وایرال شود. گاهی واکنش منفی هم میتواند همان نتیجه را داشته باشد؛ بهخصوص وقتی سوژه آنقدر عجیب باشد که مخاطب دلش بخواهد خودش درباره آن قضاوت کند.
طبق گزارشهای منتشرشده، فروش انیمیشن «Niu Lai» پس از شکلگیری این موج بهشدت افزایش پیدا کرد و تا ۱۹ اوت از ۲۷ میلیون یوان گذشت. مقایسه این رقم با فروش ۷۷۰۰ یوانی فیلم در ۱۰ روز نخست اکران، نشان میدهد که وایرالشدن «نیو لای» در شبکههای اجتماعی چه تأثیر چشمگیری بر فروش آن داشته است.

چرا مردم برای دیدن یک فیلم بد پول میدهند؟
مخاطب همیشه برای دیدن یک فیلم خوب بلیت نمیخرد. گاهی میخواهد چیزی را ببیند که همه دربارهاش حرف میزنند. حتی اگر دلیل این حرفزدن، کیفیت پایین فیلم باشد.
در مورد انیمیشن «Niu Lai»، بخشی از جذابیت فیلم بیرون از خود فیلم شکل گرفته است. مخاطب قبل از ورود به سالن، درباره آن شنیده، تصاویرش را دیده و احتمالاً چند شوخی دربارهاش خوانده است. بنابراین تماشای فیلم فقط تماشای یک انیمیشن نیست. بخشی از آن، تجربه اتفاقی است که در اینترنت شکل گرفته است. این موضوع در مورد بعضی فیلمهای کالت هم قبلاً دیده شده بود.
فیلم سینمای «The Room» ساخته تامی ویزو یکی از معروفترین نمونهها است. این فیلم در سال ۲۰۰۳ با استقبال خوبی روبهرو نشد و واکنش منتقدان نیز عمدتاً منفی بود. با این حال، در سالهای بعد به اثری کالت تبدیل شد.
تماشاگران برای نمایشهای ویژه و نیمهشب فیلم به سینما میرفتند و تماشای آن به یک تجربه گروهی تبدیل شده بود. مردم بعضی دیالوگها را از قبل میدانستند و با صحنههای عجیب فیلم واکنش نشان میدادند.
در اینجا کیفیت پایین فیلم دیگر فقط یک ایراد نبود. تبدیل شده بود به بخشی از چیزی که مخاطب برای آن پول میداد.
«Troll 2» هم نمونه دیگری از همین مسیر است؛ فیلمی که بعدها به خاطر ضعفها و صحنههای عجیبش دوباره کشف شد و شهرتی پیدا کرد که احتمالاً در زمان اکران اولیه کسی انتظارش را نداشت.

اینترنت میتواند یک اثر را دوباره تعریف کند
وقتی یک فیلم وارد فضای مجازی میشود، مخاطبان میتوانند تصویری متفاوت از آن چیزی که سازنده در نظر داشته ایجاد کنند.
سازنده ممکن است فیلم را جدی ساخته باشد و انتظار داشته باشد مخاطب با داستان و شخصیتهایش ارتباط بگیرد. اما کاربران ممکن است چیز دیگری ببینند؛ یک حرکت عجیب، یک دیالوگ نامعمول یا یک صحنه ضعیف که به نظر آنها خندهدار است.
همان بخش تبدیل به کلیپ میشود و همان کلیپ، تصویر فیلم را برای مخاطبان جدید شکل میدهد. این اتفاق برای بسیاری از محتواهای اینترنتی رخ داده و نمونههای مشابهی در ایران هم کم نیست.
ایرج ملکی؛ نمونهای آشنا برای کاربران ایرانی
ایرج ملکی (فیلمساز و کارگردان) یکی از نمونههای شناختهشدهای است که بخشی از شهرتش در فضای اینترنت از واکنش کاربران، شوخیها و بازنشر آثار آماتورش شکل گرفت.
بسیاری از کاربرانی که درباره ویدئوهای او صحبت میکردند، لزوماً مخاطب جدی آثارش نبودند. اکثرا آنها را به خاطر کیفیت یا دیالوگهایشان مورد تمسخر قرار میدادند و همین شوخیها باعث میشد افراد بیشتری با آنها آشنا شوند.
البته مقایسه ایرج ملکی با انیمیشن «Niu Lai» از نظر مقیاس و نوع موفقیت دقیق نیست. یکی یک پدیده اینترنتی در ایران است و دیگری فیلمی است که توانسته در گیشه چین فروش قابل توجهی به دست بیاورد.

اما وایرالشدن به این سادگی نیست
این بخش ماجرا را نباید فراموش کرد. اگر بد بودن بهتنهایی برای موفقیت کافی بود، هر سال هزاران فیلم ضعیف باید به پدیدههای گیشه تبدیل میشدند اما این اتفاق نمیافتد. یک فیلم ممکن است ضعیف باشد و هیچکس هم درباره آن حرف نزند.
آنچه انیمیشن «Niu Lai» را متفاوت کرده، ترکیبی از کیفیت پایین، ظاهر غیرمعمول، واکنش کاربران و شرایطی است که باعث شد این واکنشها در شبکههای اجتماعی پخش شوند.
این اتفاق از زاویه اقتصادی هم جالب است. استودیوهای بزرگ برای معرفی یک فیلم هزینههای سنگینی صرف تبلیغات میکنند. تیزر ساخته میشود، بیلبورد نصب میشود، تبلیغات آنلاین انجام میشود و کمپینهای مختلف برای جلب توجه مخاطب شکل میگیرد.
اما در مورد «نیو لای»، بخش مهمی از معرفی فیلم را خود کاربران انجام دادند.
هر کلیپی که منتشر شد، مخاطب جدیدی پیدا کرد. هر شوخی، نام فیلم را دوباره مقابل چشم کاربران آورد. هر بحثی درباره کیفیت فیلم، باعث شد افراد بیشتری کنجکاو شوند.
در نهایت، بخشی از کسانی که فیلم را به خاطر همین حاشیهها شناختند، برای تماشای آن پول پرداخت کردند.
موفقیت انیمیشن «Niu Lai» لزوماً به این معنی نیست که مخاطبان ناگهان کیفیت پایین انیمیشن را ترجیح دادهاند. فروش فیلم بیشتر از آنکه نشانه تغییر سلیقه مخاطبان باشد، میتواند نشانه قدرت کنجکاوی و موجهای اینترنتی باشد.
«نیو لای»؛ یک پدیده اینترنتی
«نیو لای» را نمیتوان فقط با فروش غیرمنتظره یک انیمیشن کمهزینه توضیح داد. بخش مهمی از اتفاقی که برای این فیلم افتاد، بیرون از سالنهای سینما و در شبکههای اجتماعی شکل گرفت.
انیمیشن «Niu Lai» در روزهای ابتدایی اکران توجه چندانی جلب نکرد. اما انتشار تصاویر و ویدئوهایی از آن و واکنش کاربران به کیفیت و ظاهر فیلم، شرایط را تغییر داد. شوخیها درباره انیمیشن بیشتر شد، بخشهایی از آن در شبکههای اجتماعی دستبهدست شد و نام فیلم به گوش مخاطبانی رسید که شاید تا آن زمان اصلاً از اکرانش خبر نداشتند.
بعد از این مرحله، کنجکاوی مخاطبان بیشتر شد. تعدادی از کاربرانی که فیلم را در شبکههای اجتماعی دیده بودند، تصمیم گرفتند خودشان آن را ببینند و متوجه شوند دلیل این همه شوخی و واکنش چیست. افزایش توجه به فیلم، تعداد مخاطبان و در ادامه فروش آن را بالا برد و همین رشد فروش دوباره به خبر تازهای در شبکههای اجتماعی تبدیل شد.
به این ترتیب، روندی شکل گرفت که هر مرحله آن، مرحله بعدی را تقویت میکرد؛ انتشار محتوا باعث دیدهشدن فیلم شد، دیدهشدن کنجکاوی ایجاد کرد و کنجکاوی به خرید بلیت رسید.

شاید مهمترین نکته درباره «نیو لای» همین باشد که یک شروع ضعیف در گیشه، لزوماً پایان مسیر یک فیلم نیست. گاهی یک اتفاق غیرمنتظره میتواند اثری را که در ابتدای اکران تقریباً نادیده گرفته شده، دوباره به مرکز توجه برگرداند.
در مورد انیمیشن «Niu Lai»، این اتفاق نه با تبلیغات گسترده و تعریف منتقدان، بلکه با شوخی و واکنش کاربران رقم خورد. فیلم ابتدا سوژه تمسخر شد، اما همین واکنشها باعث شد افراد بیشتری درباره آن بدانند و عدهای برای تماشای فیلم راهی سینما شوند.
انیمیشن کمهزینهای که مارول و نولان را در گیشه چین پشت سر گذاشت
فروش انیمیشن «Niu Lai» وقتی عجیبتر میشود که آن را کنار آثار بزرگ هالیوودی قرار دهیم. این انیمیشن مستقل که فعالیت را با فروشی ناچیز شروع کرده بود، در ادامه توانست در گیشه چین از فروش برخی آثار متعلق به مارول و فیلمهای کریستوفر نولان عبور کند؛ اتفاقی که برای یک پروژه کمهزینه و مستقل، قابل توجه است.
در واقع، انیمیشن «Niu Lai» از ابتدا برای رقابت با فیلمهای پرهزینه هالیوودی ساخته نشده بود. نه یک استودیوی بزرگ پشت آن قرار داشت، نه بودجه سنگین تبلیغاتی داشت و نه نامهای شناختهشدهای در فهرست عوامل آن دیده میشد. با این حال، موجی که در شبکههای اجتماعی شکل گرفت، باعث شد فیلم به مخاطبانی برسد که احتمالاً در شرایط عادی سراغ آن نمیرفتند.
بیشتر بخوانید:





