به گزارش پلاتو هنر، مهتاب اکبرزاده هنرمندی در حوزه تجسمی است که اخیراً نمایشگاه انفرادی نقاشیای با عنوان «من در سکوت زندهام» را برگزار کرده است.
این نمایشگاه در گالری بینش در تهران برگزار میشود، و افتتاحیه نمایشگاه در ۲۸ شهریور ۱۴۰۴ بوده و بازدید عمومی در روزهای بعد از ساعت ۱۶ تا ۲۰ برقرار است. گالری بینش در خیابان ولیعصر، پایینتر از پل پارک وی، کوچه خاکزاد، پلاک ۲۲ قرار دارد.

«من در سکوت زندهام» بازتابی از زندگی و احساسات
این هنرمند در مصاحبه با پلاتو هنر در خصوص الهامات خود در نمایشگاه «من در سکوت زندهام» عنوان کرد: تمامی آثار این نمایشگاه در دوران دانشجوییم با موضوع «من» شکل گرفتهاست. تلاشهای بسیاری کردم تا بتوانم خودم را با اشیا به نمایش بگذارم و از تجربیات زندگیم بسیار الهام گرفتهام، تمامی رویدادهایی که در زندگیم رخ دادهاست بسیار تاثیر گذار بوده در این نمایشگاه، به گونهای که افراد با تماشای آن احساس میکنند که خود در این آثار تاثیر دارند.
او تصریح کرد: در این مجموعه با استفاده از رنگها و اشیا احساساتم را به نمایش کشاندم و هدف اصلی من پرداختن به احساسات مختلف در دوران مختلف زندگی بودهاست.

سکوت در فرم، آشوب در درون
مهتاب اکبرزاده در رابطه با تکنیکهای به کار رفته در این نمایشگاه ادامه داد: در این آثار به جزئیات پرداخته نشدهاست، با این حال سبک رئال محسوب میشود. تمام تلاشم بر این موضوع بود که به جای نمایش بافت خاصی از جنس هایی که در اثر قرار دارند، کلیات را به تصویر بکشم. این امر به دورانی بازمیگردد که سعی داشتم آثارم را از سبک رئال خارج کنم به طوری که تاثیراتش در آثار مشهود بوده اما هدفم جزئیات نبودهاست.
این نقاش گفت: در آثار نمایشگاه «من در سکوت زندهام» گونهای سکوت و در عین حال تنش دیده میشود به نوعی سکوت در فرم و تنش در موضوع که نشانگر حالاتی از درگیریهای امروزی انسان مدرن است.
او افزود: در فرایند خلق این آثار به دلیل رئال بودنشان، پایه اصلی برای طراحی فرم، منطق است اما وقتی شروع به رنگ گذاری میکنم بیشتر بر احساساتم پایبندم و تلاش میکنم زیاد به ناخودآگاهم تکیه نکنم.

صدای محیط و سکوت، جرقهای برای شگفتی و سوالهای مخاطب
مهتاب اکبرزاده در خصوص تاثیرات موسیقی بر شکلگیری آثار عنوان کرد: معمولا سبکهای متفاوت موسیقی (کلاسیک، سنتی و…) را تا زمانی که از آنها خسته نشوم گوش میدهم اما در گاهی از اوقات تلاشم بر این است که با صدای محیط به نقاشی بپردازم. در زمانهایی که فضای اطرافم عاری از هرگونه صدایی است تمرکز بیشتری دارم و میتوانم به فرمهایی که در ذهنم وجود دارد بهتر بپردازم.
این هنرمند از انتظارات خود در رابطه با برداشت مخاطب گفت: طبیعتا هر نقاش علاقمند است که مخاطب با اثر به گونهای ارتباط برقرار کند که بعدها بگوید: دیدی چه کار خفنی بود!
من هم از این امر مستثنا نیستم و به تبع آن دوست دارم این جمله را از مخاطب بشنوم و در پی این هستم که در ذهن بیننده سوالهایی شکل بگیرد و در پی این باشد که به چه دلیل این شی در اینجا قرار گرفتهاست؟
چرا باید این گونه باشد؟
چرا ؟
از این چراها لذت میبرم و در عین حال علاقمندم که به برداشت شخصی مخاطب پی ببرم.

کمتوجهی به نسل تازه نقاشان در سایه توجه به مسترها
او در خصوص جایگاه نقاشی معاصر ایران توضیح داد: در چند سال اخیر خیلی نقاشی مورد توجه قرار گرفته و این باعث خوشحالی جامعه هنری است اما متاسفانه به دلیل ایجاد بازار هنری، به جامعه نقاشان نوپا کم توجهی میشود، اکثر گالریها به مسترها توجه میکنند و برای نقاشان جدید جایگاهی قائل نیستند با این حال گالری بینش و چند گالری دیگر بسیار عالی راه را برای نقاشان جوان باز گذاشتند تا بتوانند خودشان را در این مسیر ثابت کنند.
اکبرزاده در پایان در خصوص پروژههای آینده خود افزود: همانطور که گفتم نقاشیهایم بر اساس موقعیتهای مختلف زندگی من بودهاست. غیر از مجموعه «من در سکوت زندهام» سه مجموعه نقاشی دیگر هم دارم که به زودی یکی از آنها را به نمایش خواهم گذاشت.

بیشتر بخوانید:
امین بختیاری: هنر باید از دوران کودکی آموزش داده شود




