به گزارش پلاتو هنر، داوود اشرف از آن شخصیتهایی است که خیلی زود دربارهاش قضاوت میشود، اما بهسختی فهمیده میشود.
برای عدهای او قربانی مطلق است، برای عدهای دیگر شخصیتی ضعیف و خستهکننده. اما مسئله داوود نه خوببودن است، نه بدبودن؛ مسئله او ناتوانی در کنش است.
او شخصیتی نیست که فریاد بزند، اعتراض کند یا سیستم را به چالش بکشد. داوود سالها یاد گرفته فقط دوام بیاورد. همین ویژگی، او را هم واقعی میکند و هم خطرناک.
از نظر روانشناسی: داوود اشرف یک «شخصیت منفعلِ سرکوبشده» است

داوود نه روانپریش است، نه سایکوپت، نه ذاتاً خشن.
او به تیپی نزدیک است که در روانشناسی با عنوان Passive–Aggressive / Suppressed Personality شناخته میشود.
ویژگیهای این تیپ مشخص است:
-
خشم فروخوردهی طولانیمدت
-
ناتوانی در ابراز خواسته و اعتراض
-
تحمل بالا بهجای حل مسئله
-
اخلاقمداری بدون مهارت دفاع از خود
داوود سالها:
-
تحقیر شده
-
نادیده گرفته شده
-
زیر فشار اقتصادی و اجتماعی بوده
اما هیچوقت یاد نگرفته کنش داشته باشد.
در چنین شخصیتهایی، خشم از بین نمیرود؛ ذخیره میشود. و وقتی به نقطهی بحران میرسند، بهجای حل مسئله، فرو میریزند.
از این زاویه، داوود شخصیتی کاملاً باورپذیر است.
بدبیاریها میتوانند ماشهی فروپاشی او باشند.
اما مشکل از جایی شروع میشود که سریال بیش از حد روی «فشار بیرونی» تأکید میکند و کمتر به ما اجازه میدهد فرآیند درونی این فروپاشی را ببینیم.
بدبیاری یا انتخاب؟ مسئلهی اصلی داوود اشرف

یکی از مهمترین سؤالها درباره این شخصیت این است:
آیا داوود قربانی بدبیاری است یا نتیجهی انتخابهای خودش؟
در «وحشی»، اتفاقات بد پشت سر هم بر سر داوود آوار میشوند. این حجم از بدبیاری، در ابتدا همدلیبرانگیز است، اما بهتدریج یک مشکل روایی ایجاد میکند.
وقتی همهچیز «اتفاق» باشد، شخصیت کمرنگ میشود.
در درام کلاسیک:
شخصیت = انتخاب + پیامد
سقوط = نتیجهی تصمیم غلط
اما داوود:
-
انتخابهای کمی دارد
-
تصمیمهایش تعیینکننده نیست
-
بیشتر واکنش نشان میدهد تا عمل کند
در نتیجه، او به تیپی نزدیک میشود که در فیلمنامهنویسی به آن Victim Protagonist میگویند:
شخصیت اصلی هست، اما عامل اصلی روایت نیست.
این تیپ اگر درست کنترل نشود، شخصیت را به ابزار پیام اجتماعی تبدیل میکند، نه انسانی زنده و درگیر.
«وحشی» دقیقاً روی لبهی همین خطر حرکت میکند.
داوود ضدقهرمان نیست؛ این یک سوءتفاهم مهم است

خیلیها داوود اشرف را ضدقهرمان میدانند، اما این برچسب دقیق نیست.
ضدقهرمان:
-
میداند کارش غلط است
-
آگاهانه انتخاب میکند
-
مسئول سقوط خودش است
اما داوود:
-
اغلب گیج است
-
منفعل است
-
بیشتر دچار میشود تا تصمیم بگیرد
او نه قهرمان تراژیک است، نه ضدقهرمان.
داوود انسانِ لهشدهی پیشا-فاجعه است؛ کسی که قبل از آنکه دست به انتخاب بزند، توسط شرایط از پا افتاده.
داوود اشرف؛ قهرمانِ ناتمامِ وحشی
داوود برای خیلیها آشناست، چون نمایندهی ترس جمعی ماست:
ترس از اینکه اگر زیادی سکوت کنیم، اگر همیشه تحمل کنیم، اگر هیچوقت انتخاب نکنیم، یکجایی فرو میریزیم.
اما همین ویژگی باعث میشود برخی مخاطبان از او فاصله بگیرند.
چون درام جایی زنده میماند که شخصیت تصمیم بگیرد، حتی اگر تصمیمش اشتباه باشد.
وقتی تصمیم حذف میشود، تراژدی کمکم به مصیبتنامه تبدیل میشود.

بیشتر بخوانید:
مورد عجیب پلتفرم شیدا؛ پلتفرمی که برخلاف جریان بازار، جوانتر میشود




