به گزارش پلاتو هنر، صحنه تئاتر تهران در روزهای پیشرو میزبان نمایشهایی با موضوعات و رویکردهای متفاوت است؛ آثاری که از روایتهای خانوادگی و روابط انسانی تا بازخوانی متون نمایشی جهان و شخصیتهای تاریخی را در بر میگیرند.
در میان اجراهای پیشرو، نمایشهایی با محوریت خاطره، بخشش و مواجهه با گذشته دیده میشوند. برخی از این آثار مخاطب را به فضایی وهمآلود و روانشناختی میبرند و برخی دیگر با بازخوانی شخصیتها و روایتهای تاریخی، به سراغ مفاهیمی چون قدرت، لذت و رنج میروند.
پنج نمایشی که در ادامه معرفی میشوند، هرکدام با جهان داستانی و شیوه اجرایی متفاوت، فرصتی برای تجربه روایتهایی متنوع در سالنهای تئاتر فراهم میکنند.
آنچه در این گزارش میخوانید
Toggleنمایش «آخرین اعتراف»
نمایش «آخرین اعتراف» از ۴ تا ۲۷ آذرماه در تماشاخانه همای سعادت روی صحنه میرود. این اثر هر شب ساعت ۲۰ اجرا میشود و مدتزمان آن یک ساعت و ۱۵ دقیقه است. «آخرین اعتراف» کاری از باشگاه بازیگران همای سعادت است.
داستان نمایش در فضایی متشکل از سلولهای سرد و موقعیت بازجویی شکل میگیرد؛ جایی که خاطره به جرم تبدیل شده و اعتراف، بهایی برای رهایی یا مواجهه با گذشته است. در جریان یک بازجویی بیرحمانه، تلاش برای بازیابی حافظهای تکهتکه، بهتدریج راز سربهمهر یک فاجعه را آشکار میکند.
خلاصه داستان با اشاره به استبداد و شکنجه، فضای اثر را به بستری برای پرداختن به مناسبات قدرت و تأثیر خشونت بر حافظه و زندگی انسان تبدیل میکند. در این روایت، اعتراف صرفاً بیان یک حقیقت نیست، بلکه نتیجه مواجههای دشوار با فشار و گذشتهای است که همچنان سایه خود را بر زمان حال حفظ کرده است.
عنوان «آخرین اعتراف» نیز در کنار مضمون داستان، بر اهمیت لحظه افشای حقیقت تأکید دارد؛ لحظهای که میتواند پرده از اتفاقی هولناک بردارد و روایتی را آشکار کند که تاریخ هرگز آن را پاک نخواهد کرد.

نمایش «دمِ در»
نمایش «دمِ در» از یکم تا هفدهم آذرماه ۱۴۰۵ در سالن دو مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه میرود. این اثر هر روز ساعت ۱۸ اجرا میشود و مدتزمان آن ۵۵ دقیقه است.
«دمِ در» در گونه درام قرار میگیرد و خلاصه معرفی آن بر مفاهیمی چون انتظار، بخشش، خانواده و امکان دوباره دیدن یکدیگر تمرکز دارد. همین محورهای داستانی، روابط خانوادگی و پیچیدگی پیوند میان اعضای یک خانواده را به مرکز توجه نمایش میآورد.
انتظار و بخشش از جمله مفاهیمی هستند که در روابط انسانی، همواره با خاطرات گذشته و تجربههای مشترک گره میخورند. عنوان نمایش نیز تصویری از موقعیتی در آستانه ورود یا بازگشت را تداعی میکند؛ موقعیتی که میتواند با دیدار دوباره، تصمیمگیری یا مواجهه با گذشته همراه باشد.
از جمله سوابق این اثر میتوان به انتخاب نمایشنامه آن در بیستودومین جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران و نوزدهمین جشنواره تئاتر تجربه اشاره کرد. همچنین این نمایشنامه و اجرای آن در بخشهای کارگردانی و بازیگری مرد و زن جشنواره تئاتر تجربه نامزد دریافت جایزه بودهاند.

نمایش «بانو آئویی»
نمایش «بانو آئویی» نوشته یوکیو میشیما، با دراماتورژی میلاد روحبخش و کارگردانی و تهیهکنندگی علی شریفی، از یکم آذر تا یکم دیماه ۱۴۰۵ در سالن یک تئاتر هامون روی صحنه میرود. این اثر هر شب ساعت ۲۱ اجرا میشود و مدتزمان آن یک ساعت و ۱۰ دقیقه است.
سیاوش خیرابی، فاطمه حسنی و زرمان طاهری بازیگران این نمایش هستند. ملیکا جباری، فاطمه (فرناز) ثابت ثریاییخواه، ریحانه تقوی و نیکی خیرخواه نیز بهعنوان بازیگران فرم در این اثر حضور دارند.
سیاوش خیرابی مشاور هنری نمایش است و بیتا عابدی و محمدعلی شفاعت بهعنوان مشاوران کارگردان در این پروژه حضور دارند. طراحی صحنه را علی طهرانچی و میلاد روحبخش بر عهده دارند و طراحی لباس نیز توسط میلاد روحبخش انجام شده است. حافظ وقار طراح نور، تهمینه شهمیر طراح حرکت، مهتاب حسنی طراح گریم و نوید مولوی مسئول تنظیم صدا هستند.
داستان «بانو آئویی» در شبی وهمآلود و در فضای یک بیمارستان آغاز میشود؛ جایی که شخصیت هیکارو با زنی از گذشته خود روبهرو میشود. همین مواجهه، نقطه آغاز روایت نمایش است و مخاطب را با موقعیتی میان گذشته و اکنون روبهرو میکند.
یوکیو میشیما، نویسنده ژاپنی این اثر، در نمایشنامه «بانو آئویی» فضایی رازآلود را شکل داده است که در آن مرز میان واقعیت و تجربههای ذهنی اهمیت پیدا میکند. حضور زنی از گذشته در فضای بیمارستان، بستری برای شکلگیری روایتی مبتنی بر خاطره و مواجهه با اتفاقاتی است که همچنان بر زندگی شخصیتها سایه انداختهاند.

نمایش «خسرو پرویز»
نمایش «خسرو پرویز» به نویسندگی و کارگردانی سهند خیرآبادی و تهیهکنندگی شبیر پرستار، از ۶ آبان تا ۱۱ آذرماه ۱۴۰۵ در سالن چهارسو مجموعه تئاترشهر روی صحنه میرود. این اثر هر شب ساعت ۲۰ اجرا میشود و مدتزمان آن یک ساعت و ۲۵ دقیقه است.
شقایق فراهانی، محمدرضا صولتی، کیمیا نصیری، آرزو شیخی و مسعود کرامتی بازیگران این نمایش هستند. طراحی صحنه را شبیر پرستار بر عهده دارد و مقدی شامیریان طراح لباس، پدرام رضوانی طراح نور، امیر قادری طراح گریم و شروین عقیلی طراح ویدئو مپینگ این اثر هستند. آهنگسازی نمایش نیز توسط میلاد قنبری انجام شده و روزبه کمالی طراح صدا است.
«خسرو پرویز» با جمله «در انتهای هر لذتی، زجری کمین کرده است» مخاطب را به مواجهه با مفهومی تأملبرانگیز دعوت میکند. این عبارت، لذت را تجربهای جدا از رنج نمیداند و بر پیوند میان این دو وضعیت در زندگی انسان تأکید دارد.
عنوان نمایش نیز با نام یکی از شخصیتهای شناختهشده تاریخ ایران پیوند خورده است. با این حال، خلاصه منتشرشده در تیوال جزئیات بیشتری از خط داستانی و شخصیتهای اثر ارائه نمیکند. آنچه از معرفی نمایش برمیآید، توجه به رابطه میان لذت و رنج است؛ مفهومی که میتواند زمینهای برای تأمل درباره سرنوشت، انتخابها و پیامدهای رفتار انسان فراهم کند.

نمایش «تنلش»
نمایش «تنلش» به نویسندگی مهران مرادی و بر اساس طرحی از احمد بیگی، با کارگردانی و تهیهکنندگی احمد بیگی، از یکم آذرماه ۱۴۰۵ در سالن اصلی خانه نمایش دا روی صحنه میرود. این اثر هر شب ساعت ۱۹ اجرا میشود.
پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طائی و یوسف فروتن به ترتیب ورود به صحنه در این نمایش ایفای نقش میکنند. احمد بیگی علاوه بر کارگردانی و تهیهکنندگی، طراحی صحنه و لباس را نیز بر عهده دارد. ایمان اسماعیلی طراح نور، وحید قنوعی آهنگساز و آیه جبین طراح پوستر و گرافیک این اثر هستند.
«تنلش» با نگاهی تأملبرانگیز به مفاهیمی چون زوال، فراموشی، رنجهای انسانی، حقیقت و سکوت میپردازد و مخاطب را به مواجهه با لایههای پنهان روابط انسانی و تناقضهای درونی انسان معاصر دعوت میکند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «آدمها تمیز نیستن؛ حتی اگه تمیز باشن، همهشون بوی دیروزشون رو میدن…»
این عبارت، تصویری از گذشتهای را ترسیم میکند که حتی با وجود تلاش برای پاک کردن آثار آن، همچنان در زندگی انسان باقی میماند. در چنین نگاهی، فراموشی لزوماً به معنای رهایی نیست و گذشته میتواند از طریق رفتارها، روابط و تجربههای انسانی خود را آشکار کند.
«تنلش» با تکیه بر همین مفاهیم، بستری برای پرداختن به تناقضهای درونی انسان و تأثیر تجربههای گذشته بر وضعیت امروز او فراهم میکند.





