به گزارش پلاتو هنر، فرهاد بشارتی، بازیگر سینما و تلویزیون، با حضور در دو مجموعه «آسباد» و «اکسیر» در نقشهایی با جهان داستانی و ویژگیهای متفاوت ظاهر شده است؛ او معتقد است جذابیت بازیگری در کشف لایههای پنهان شخصیتها و فاصله گرفتن از تجربههای تکراری است.
فرهاد بشارتی در گفت و گو با پلاتو هنر مطرح کرد؛
فرهاد بشارتی، بازیگر نقش جمشید در سریال «آسباد» و پرویز در مجموعه «اکسیر»، در گفتوگو با پلاتوهنر، درباره تجربه حضور در این دو اثر و تفاوتهای نقشآفرینی در آنها اظهار کرد: جذابیت هر نقش برای من از جایی آغاز میشود که احساس کنم هنوز چیزهایی برای کشف کردن در آن وجود دارد. در مواجهه با هر شخصیت تلاش میکنم به هویت مستقل او برسم و صرفاً از تجربههای قبلیام استفاده نکنم. به نظرم تکرار نکردن خود، یکی از چالشهای جدی بازیگری است.

او با اشاره به تفاوت شخصیتهای خود در این دو مجموعه گفت: جمشید در «آسباد» شخصیتی است که برای شناخت او باید از قضاوت اولیه فاصله گرفت و به منطق رفتاری و انگیزههایش توجه کرد. برای من مهم بود که او را صرفاً بهعنوان یک شخصیت منفی نبینم، بلکه تلاش کنم جهان ذهنی و دلایل تصمیمهایش را بشناسم. در مقابل، پرویز در «اکسیر» نیز برایم فرصتی بود تا در بستر یک فضای کمدی و فانتزی، به شخصیتپردازی مستقلی برسم و او را فراتر از موقعیتهای طنز به مخاطب معرفی کنم.
فرهاد بشارتی با تأکید بر اهمیت باورپذیری شخصیتها در آثار نمایشی افزود: معتقدم هیچ انسانی فقط همان چیزی نیست که در برخورد اول از او میبینیم. در بازیگری باید به لایههای پنهان شخصیتها توجه کرد. حتی در نقشهای منفی نیز درک منطق رفتاری به معنای تأیید آن نیست، بلکه کمک میکند شخصیت از حالت کلیشهای خارج شود و برای مخاطب باورپذیرتر باشد.

این بازیگر درباره تجربه حضور در «آسباد» و روایت داستان در بستر جغرافیای سیستانوبلوچستان بیان کرد: جغرافیا در چنین قصهای صرفاً یک پسزمینه تصویری نیست، بلکه بخشی از هویت داستان است. مسائل اجتماعی، میراث فرهنگی، بحران آب و آینده یک منطقه زمانی در یک اثر نمایشی تأثیرگذار میشوند که از دل زندگی شخصیتها و تعارض منافع آنها روایت شوند، نه اینکه صرفاً به شکل شعار مطرح شوند. به نظرم این مجموعه فرصتی فراهم میکند تا مخاطب در کنار دنبال کردن داستان، با بخشی از زندگی و مسائل مردم این منطقه نیز آشنا شود.
او همچنین درباره ضرورت پرهیز از کلیشه در بازنمایی فرهنگهای بومی اظهار کرد: هیچ منطقهای را نباید با چند ویژگی محدود یا تصاویر تکراری معرفی کرد. مردم هر منطقه مانند دیگر جوامع، دغدغهها، آرزوها و پیچیدگیهای انسانی خودشان را دارند. مهم است که با احترام و دقت به فرهنگ و مناسبات اجتماعی یک منطقه نزدیک شویم و تفاوتهای فرهنگی را به ابزاری برای قضاوت درباره آدمها تبدیل نکنیم.

بازیگر سریال «اکسیر» در ادامه با اشاره به فضای کمدی و فانتزی این مجموعه و موضوع جوانی و گذر زمان گفت: به نظرم آدمها بیشتر از آنکه از بالا رفتن سن بترسند، از دست دادن فرصتها برایشان نگرانکننده است. جوانی فقط به ظاهر و سن مربوط نمیشود و ممکن است فردی در سالهای بالای زندگی همچنان مشتاق، کنجکاو و سرشار از زندگی باشد. برای من مهمتر از جوان ماندن، حفظ کیفیت زندگی است.
فرهاد بشارتی با اشاره به اهمیت جدی گرفتن موقعیتهای کمدی توضیح داد: در کمدی فانتزی، بازیگر باید قواعد جهان اثر را بپذیرد. اتفاقاً هرچه بازیگر موقعیت را جدیتر بگیرد، نتیجه میتواند خندهدارتر شود. کمدی الزاماً به معنای حرکات عجیب، بالا بردن صدا یا اغراق در واکنشها نیست. گاهی یک مکث، نگاه یا واکنش ساده میتواند تأثیر بیشتری بر مخاطب بگذارد.

او درباره پیام محوری «اکسیر» نیز گفت: گاهی آنقدر درگیر خواستهها و حسرتهایمان میشویم که داشتههای واقعی خود را نمیبینیم. خانواده، روابط انسانی و زمانی که کنار یکدیگر میگذرانیم، ارزشمند هستند و همیشه فرصت جبران یا به دست آوردن دوباره آنها وجود ندارد. به نظرم ارزش کمدی همین است که بتواند بدون موعظه کردن، مخاطب را به فکر فرو ببرد.
این بازیگر با اشاره به اهمیت همکاری میان نسلهای مختلف بازیگری خاطرنشان کرد: بازیگر باتجربه همچنان میتواند یاد بگیرد و بازیگر جوان نیز با انرژی و نگاه تازه خود به گروه کمک کند. نباید تصور کنیم تجربه فقط متعلق به نسل قدیم است یا خلاقیت صرفاً در نسل جوان پیدا میشود. وقتی احترام و اعتماد میان اعضای گروه وجود داشته باشد، تفاوت نسلها به نقطه قوت تبدیل خواهد شد.

فرهاد بشارتی در پایان درباره علاقه خود به تجربه نقشهای متفاوت و دور شدن از قالبهای تثبیتشده گفت: همیشه دوست داشتهام فرصت ایفای نقشهایی را داشته باشم که از نظر روحی و رفتاری فاصله زیادی با تصویری دارند که مخاطب از من در ذهنش ساخته است.
فرهاد بشارتی در پایان گفت: نقشهای پیچیده روانشناختی، شخصیتهای خاکستری و حتی نقشهایی که سکوت و درونگرایی در آنها اهمیت بیشتری از دیالوگ دارد، برایم جذاب هستند. بازیگری برای من فقط تغییر ظاهر یا لحن نیست، بلکه به معنای ورود به جهان آدمهایی است که شاید در زندگی واقعی هیچ شباهتی به من نداشته باشند.

بیشتر بخوانید:




