در گفت‌وگو با پلاتوهنر مطرح شد؛

«انتظار بیست و پنج ساله» برای آغوشی که 11 سال بیشتر دوام نداشت

به گزارش پلاتو هنر، اختتامیه چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران پنجشنبه سی‌ام مهر با حضور رائد فریدزاده، بهروز شعیبی، سینماگران، مدیران سینمایی و اهالی رسانه و با اجرای فرزاد حسنی در سالن همایش‌های برج میلاد تهران برگزار شد.

در این مراسم دیپلم افتخار بهترین فیلم مستند و مبلغ سیصد میلیون ریال به مطهره عدالتخواه برای فیلم «انتظار بیست و پنج ساله» رسید.

به این بهانه با مطهره عدالتخواه، کارگردان مستند «انتظار بیست و پنج ساله» گفت‌وگویی داشته‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

«انتظار بیست‌ و پنج ساله»؛ روایت مادری و پدری که فرزندشان را پس از 11 سال از دست دادند

«انتظار بیست و پنج ساله»
«انتظار بیست و پنج ساله»

مطهره عدالتخواه درباره داستان این فیلم کوتاه مستند گفت: در روزهای جنگ رمضان به منظور تولید مستند به میناب سفر داشتم و میان سوژه هایی که در پژوهش اولیه انجام دادم، از نظر من شهید محمد مهدی روایت متفاوت تری از دیگر عزیزان داشت.

این کارگردان ادامه داد: «انتظار بیست و پنج ساله» روایت زوجی است که پس از بیست و پنج سال انتظار، صاحب فرزندی می‌شوند که پس از یازده سال در حادثه تروریستی مدرسه شجره طیبه میناب به شهادت می‌رسد و اکنون ما این قصه را از زبان پدر و مادر این شهید به عنوان راوی می‌شنویم.

مطهره عدالتخواه افزود: لازم می دانم اشاره کنم که در سفرم به میناب برای تلویزیون بیست قسمت خرده روایت مستند تولید کردم و یکی از این سوژه ها را برای مستند کوتاهم مد نظر گرفتم.

«انتظار بیست و پنج ساله»
«انتظار بیست و پنج ساله»

این کارگردان تصریح کرد: در طول 2 سفری که به مدت 45 روز به میناب داشتم، با خانواده های متعددی ملاقات داشتم، در نخستین سفر، خانواده محمد مهدی برای ساخت مستند موافقت نداشتن و به همین خاطر، در سفر بعدی، جلسه ای برای گفت‌وگو گذاشتیم که یک فضای صمیمی شکل گرفت و اعتماد اولیه از طرف خانواده محمد مهدی ایجاد شد.

مطهره عدالتخواه خاطرنشان کرد: زمان گفت و گو با خانواده محمد مهدی، چهل روز از شهادت دانش آموزان مدرسه شجره طیبه میناب گذشته بود اما این داغ برای خانواده محمد مهدی بسیار تازه به نظر می‌آمد که بسیار دردناک بود.

«انتظار بیست و پنج ساله»
«انتظار بیست و پنج ساله»

او ادامه داد: نکته جالب دیگر محل مزار محمد مهدی بود که نسبت به سایر بچه ها متفاوت و روبه روی منزل این خانواده در پارکی واقع شده است که او در این محل مشغول به بازی می‌شد. این تفاوت ها من را متقاعد کرد که به سراغ روایت این قصه بروم و احساس کردم تولید این مستند می تواند به دیده شدن این شهید مظلوم کمک کند.

مطهره عدالتخواه درباره چالش های تولید مستند «انتظار بیست و پنج ساله» توضیح داد: یکی از بزرگ ترین چالش های ساخت این مستند این بود که با وجود تازه بودن داغ فرزندان مدرسه شجره طیبه میناب، ما باید با احتیاط کامل با خانواده های داغدار به گفت و گو می‌نشستیم. در آن زمان خانواده‌ها از نظر وضعیت روحی در حال درمان و بازسازی خاطراتشان بودند و ما اگر بدون آگاهی بیش از اندازه وارد جزییات داستان و گفت و گو می‌شدیم ممکن بود به پروسه درمان این عزیزان آسیب وارد شود.

مطهره عدالتخواه عنوان کرد: تفاوت اقلیم و فرهنگ شهر میناب، به ویژه در شرایط جنگی موضوع دیگر حائز اهمیت در ساخت مستند «انتظار بیست و پنج ساله» بود. ما در میناب تنها با یک سوژه طرف نبودیم، با یک شهر مواجه بودیم که عزیزان خود را از دست داده بودند. شهر داغدار بود و ما برای استفاده از هر واژه ای باید فکر شده عمل می‌کردیم.

مطهره عدالتخواه: اخلاق‌مداری را به جذابیت مستند ترجیح دادم

مطهره عدالتخواه اظهار کرد: در روایت «انتظار بیست و پنج ساله» مرزی بین واقعیت و حقیقت وجود نداشت و عین حقیقت روایت شد. من همیشه سعی می‌کنم در تولید مستند اخلاق مداری را اولویت قرار بدهم اما قطعا برای جذاب تر شدن داستان، می‌توانستم ابعاد دیگری را از قصه ی زندگی این زوج را به تصویر بکشم که تاثیرگذار باشد اما اخلاق مداری از اینکه مستند جذاب تر باشد مهم تر است. من به احترام خانواده محمد مهدی پذیرفتم تمامی حقیقت را به دلخواهشان بیان کنم.

مطهره عدالت خواه بیان کرد: برای تولید مستند من روز سوم پس از حمله عازم میناب شدم و در لوکیشن قرار گرفتم و به خاطراینکه که در راستای ساخت این مستند، مشغول به ساخت یک اثر بلند بودم پژوهش گسترده تری داشتم و با توجه به لاشه‌ی موشک به همین خاطر از عمدی بودن حمله توسط آمریکا مطلع شدم و ابهامی درباره حمله برایم وجود نداشت.

او ادامه داد: اما همین که ۴۰ روز پای اشک پدرمادرها نشستیم و به سردخانه ها به اجساد سر زدیم، ممکن است بعضی افراد در مواجه با چنین وقایعی از لحاظ روحی بهم بریزند.

مطهره عدالتخواه در پایان خاطرنشان کرد: من وقتی به یاد می‌آورم چه ظلمی در حق دانش‌آموزان میناب و خانواده‌شان شده است، بیش از اینکه احساساتم تحت تاثیر قار بگیرد، پر از خشم می‌شوم. این کودکان بی گناه کشته شدند و هیج شکی در این حقیقت تلخ و دردناک وجود ندارد.

«انتظار بیست و پنج ساله»
«انتظار بیست و پنج ساله»

بیشتر بخوانید:

جشنواره فیلم کوتاه تهران به پایان راه رسید؛ جوایز در دستان برندگان

 

https://didhonar.ir/?p=121967

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *