به گزارش پلاتو هنر، فیلم سینمایی «استخر» به کارگردانی سروش صحت و تهیهکنندگی محمد شایسته از چهارشنبه ۲۴ تیر در سینماها اکران شده است.
امین حیایی، سحر دولتشاهی، مهران مدیری، کاظم سیاحی، علیرضا خمسه، پانته آ پناهی ها، بیژن بنفشه خواه، مجید یوسفی، سورنا صحت گروه بازیگران «استخر» را تشکیل میدهند.
«استخر» تازهترین ساخته سروش صحت، همچنان در جهان آشنای او حرکت میکند؛ جهانی که در آن شخصیتهای معمولی، گفتوگوهای روزمره و طنزی آرام، بستری برای بیان دغدغههای انسانی و روابط عاطفی هستند. فیلم بیش از آنکه به دنبال داستانی پرحادثه باشد، بر حالوهوای شخصیتها و احساسات درونی آنها تمرکز میکند.
از نقاط قوت فیلم میتوان به بازی امین حیایی، فضای بصری دلنشین، لوکیشنهای شمال کشور و حفظ امضای شخصی سروش صحت اشاره کرد. همچنین ترکیب طنز و درام، در برخی سکانسها لحظاتی گرم و تأملبرانگیز خلق میکند.
در مقابل، مهمترین انتقادها متوجه ریتم کند فیلم، کمرنگ بودن کشمکشهای داستانی و تکرار برخی الگوهای آثار قبلی سروش صحت است.
بعضی منتقدان معتقدند «استخر» نسبت به فیلمهای موفقتر او مانند «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافهها» جسارت کمتری در روایت دارد و بیش از حد به فضای آشنای خود تکیه میکند.

در مجموع، «استخر» فیلمی برای مخاطبانی است که با جهان سینمایی سروش صحت ارتباط برقرار میکنند؛ اثری آرام، شخصیتمحور و تأملی که شاید همه را راضی نکند، اما همچنان نگاه انسانی و لحن منحصربهفرد کارگردان را حفظ کرده است. اگر انتظار یک کمدی پرهیجان یا داستانی پرتعلیق داشته باشید، احتمالاً ناامید میشوید؛ اما اگر به فیلمهای حالوهوامحور و رابطهمحور علاقه دارید، «استخر» میتواند تجربهای قابلتأمل باشد.
اگر «استخر» را در امتداد مسیر فیلمسازی سروش صحت ببینیم، میتوان آن را شخصیترین و در عین حال محافظهکارانهترین اثر سینمایی او دانست. صحت همچنان به همان مؤلفههایی وفادار است که او را از دیگر فیلمسازان متمایز کردهاند: شخصیتهای تنها، دیالوگهای ساده اما معنادار، طنز تلخ و تأمل درباره زندگی. با این حال، این عناصر در «استخر» دیگر تازگی آثار قبلی را ندارند.
در «جهان با من برقص»، مرگ و زندگی در دل یک قصه منسجم و پرکشش روایت میشد و احساسات مخاطب به شکلی طبیعی برانگیخته میشد. در «صبحانه با زرافهها» نیز صحت ریتمی روانتر، موقعیتهای کمیک خلاقانهتر و شخصیتهایی بهیادماندنیتر خلق کرده بود. اما «استخر» بیش از آنکه رو به جلو حرکت کند، گویی در حال تکرار همان جهان آشنای کارگردان است؛ با قصهای کمکشمکش و ریتمی که گاه بیش از حد آرام میشود.

با این حال، «استخر» همچنان از بسیاری از کمدیهای رایج سینمای ایران یک سر و گردن بالاتر است. سروش صحت همچنان به شوخیهای سطحی و اغراقآمیز پناه نمیبرد و تلاش میکند از دل روابط انسانی، لبخند و تأمل خلق کند. فیلم از نظر فضاسازی، انتخاب لوکیشن و بازی امین حیایی کیفیت قابل توجهی دارد، اما در مقایسه با آثار موفقتر او، تأثیر عاطفی و ماندگاری کمتری بر جای میگذارد.
در مجموع، «استخر» نه یک عقبگرد کامل، بلکه نشانهای از ایستایی سروش صحت است؛ فیلمی که امضای شخصی او را حفظ کرده، اما کمتر غافلگیر میکند و به ارتفاع آثاری مانند «جهان با من برقص» نمیرسد. اگر آثار قبلی صحت نوید کشف جهانهای تازه را میدادند، «استخر» بیشتر یادآور همان جهان آشناست؛ آرام، دوستداشتنی، اما با طراوتی کمتر.
«استخر»؛ چرا تازهترین فیلم سروش صحت به اندازه آثار قبلیاش تأثیرگذار نیست؟
اما بزرگترین مشکل فیلم، فیلمنامه است. داستان کشش لازم را ندارد و تعلیق و درام به اندازهای نیست که مخاطب را تا پایان درگیر نگه دارد. بسیاری از صحنهها صرفاً برای ایجاد حسوحال یا نمایش روابط شخصیتها طراحی شدهاند و پیشرفت قابلتوجهی در روایت ایجاد نمیکنند. نتیجه این است که فیلم در بخشهایی دچار ایستایی میشود.
از سوی دیگر، سروش صحت در آثار موفقش مانند «جهان با من برقص» توانسته بود میان طنز، اندوه و فلسفه زندگی تعادل برقرار کند، اما در «استخر» این تعادل به هم میخورد. طنزها اغلب کماثرتر از گذشتهاند و لحظات احساسی نیز عمق کافی پیدا نمیکنند؛ گویی فیلم مدام از ورود به بحرانهای جدی پرهیز میکند.

«استخر»؛ فیلمی که میتوانست شاهکار باشد، اما نشد
شخصیتپردازی نیز نسبت به آثار قبلی ضعیفتر است. شخصیتها اگرچه خوشبازی و باورپذیرند، اما کمتر تحول پیدا میکنند و بسیاری از آنها به تیپهایی آشنا از دنیای سروش صحت شباهت دارند. به همین دلیل، مخاطبی که آثار او را دنبال کرده، کمتر احساس کشف یا غافلگیری میکند.
از نظر ریتم نیز فیلم بیش از اندازه کند است. البته کندی همیشه ضعف نیست، اما زمانی که با داستانی کمحادثه همراه شود، میتواند باعث خستگی مخاطب شود. برخی سکانسها با حذف یا تدوین فشردهتر، میتوانستند تأثیر بیشتری داشته باشند.
همچنین این احساس به وجود میآید که سروش صحت به منطقه امن خود پناه برده است. همان آدمهای دوستداشتنی، همان دیالوگهای روزمره، همان طنز ملایم و همان نگاه نوستالژیک؛ اما بدون آن جسارتی که در آثار موفقترش باعث میشد مخاطب تا مدتها به فیلم فکر کند.
با این حال، این انتقادها به معنای بیارزش بودن فیلم نیست. «استخر» همچنان از نظر بازی بازیگران، فضاسازی و لحن انسانی، کیفیت قابل قبولی دارد. اما اگر آن را با بهترین فیلمهای سروش صحت مقایسه کنیم، اثری کمرمقتر، کمریسکتر و کماثرتر به نظر میرسد؛ فیلمی که بیش از آنکه مسیر تازهای را تجربه کند، بر موفقیتهای گذشته خود تکیه کرده است.

«استخر»؛ وقتی سروش صحت در تکرار جهان خودش گیر میافتد
با وجود انتقادهایی که به «استخر» وارد شده، فیلم چند نقطه قوت مهم دارد که باعث میشود همچنان اثری قابل توجه در کارنامه سروش صحت باشد.
سروش صحت همچنان در خلق فضایی آرام، صمیمی و ملموس موفق است. لوکیشنها، طراحی صحنه و ریتم بصری، حس زندگی روزمره را بهخوبی منتقل میکنند و مخاطب را وارد جهان فیلم میکنند.
یکی از نقاط اتکای فیلم، بازیهای کنترلشده و طبیعی بازیگران است. بهویژه امین حیایی که اجرایی دور از اغراق ارائه میدهد و شخصیتش را باورپذیر میکند.
صحت هنوز هم توانایی نوشتن دیالوگهای ساده اما تأثیرگذار را دارد. گفتوگوها در بسیاری از لحظات طبیعی و رواناند و بدون شعارزدگی، احساسات شخصیتها را منتقل میکنند.
برخلاف بسیاری از کمدیهای تجاری، طنز «استخر» بر موقعیت و شخصیتها استوار است، نه شوخیهای سطحی یا کلامی. همین ویژگی باعث میشود فیلم لحن یکدستی داشته باشد.
در مجموع، بزرگترین نقطه قوت «استخر» کارگردانی سروش صحت است، نه فیلمنامه آن. او همچنان میتواند از دل موقعیتهای ساده، فضایی گرم و شخصیتهایی باورپذیر خلق کند؛ اما این بار این مهارت نتوانسته ضعفهای روایت را بهطور کامل جبران کند.پ

«استخر»؛ وقتی بازیگران از فیلمنامه پیشی میگیرند
اگر از منظر بازیگری نگاه کنیم، امین حیایی و سحر دولتشاهی از مهمترین نقاط قوت «استخر» هستند و بخش قابل توجهی از بار احساسی فیلم را به دوش میکشند.
امین حیایی یکی از کنترلشدهترین بازیهای سالهای اخیرش را ارائه میدهد. او برخلاف بسیاری از نقشهای کمدیاش، اینجا بازی درونگرا و کماغراقی دارد و با سکوتها، نگاهها و لحن آرامش، شخصیت را شکل میدهد. هرچند فیلمنامه فرصت چندانی برای نمایش پیچیدگیهای شخصیت به او نمیدهد، اما حیایی از همین فرصت محدود هم استفاده میکند و اجرایی باورپذیر ارائه میدهد.
سحر دولتشاهی نیز مطابق انتظار، بازی دقیق و حسابشدهای دارد. او بدون احساساتگرایی افراطی، شخصیتش را طبیعی و قابل لمس میکند. دولتشاهی در انتقال حس تردید، تنهایی و آسیبپذیری موفق است، اما مانند امین حیایی، محدودیتهای فیلمنامه باعث شده شخصیتش آنطور که باید عمق پیدا نکند.
در مجموع، شیمی میان امین حیایی و سحر دولتشاهی یکی از امتیازهای فیلم است. رابطه میان آنها باورپذیر از کار درآمده و همین موضوع باعث میشود بسیاری از صحنههای دو نفره، حتی زمانی که روایت افت میکند، همچنان جذاب باقی بمانند. با این حال، اگر فیلمنامه شخصیتهای چندلایهتر و موقعیتهای دراماتیکتری در اختیار این دو بازیگر قرار میداد، احتمالاً شاهد یکی از بهترین زوجهای بازیگری سینمای سروش صحت بودیم.

عوامل این فیلم سینمایی عبارتنداز: نویسندگان: سروش صحت، ایمان صفایی | مدیر فیلمبرداری: سینا کرمانی زاده | تدوین: خشایار موحدیان، الهه ایزدی | مدیران تولید: سید علی ساداتیان، علیرضا شایسته | طراح صحنه: کامیاب امین عشایری | طراح لباس: الهام معین | طراح گریم: عظیم فراین | طراحی و ترکیب صدا: امیرحسین قاسمی | مدیر صدابرداری: سعید زند | موسیقی: کریستف رضاعی | فیلمبردار: پویا اقبالی | دستیار اول کارگردان: حسن نوری | منشی صحنه: دنیا راد | اصلاح رنگ و نور: فرهاد قدسی | جلوه های ویژه بصری: کامیار شفیع پور | جانشین تولید: علیرضا کفایتی |عکاس: آزاده امیرخان | فیلمبردار پشت صحنه: علی بیات | دستیار تدوین: مهدخت ملکی | روابط عمومی: معین منصوری | طراح پوستر: عرفان بهکار.
بیشتر بخوانید:




