به گزارش پلاتو هنر، چگونه کودکی که در فقر و سختی بزرگ شد، به یکی از مشهورترین چهره‌های تاریخ سینما تبدیل شد؟
چارلی چاپلین نمونه‌ای شگفت‌انگیز از تبدیل سختی‌های زندگی به موفقیت است. او با استعداد، پشتکار و نگاهی متفاوت به زندگی، از یک کودک فقیر در لندن به هنرمندی جهانی تبدیل شد؛ مردی که با یک کلاه، عصا و لبخند، میلیون‌ها نفر را خنداند و برای همیشه در تاریخ سینما ماندگار شد.
پشت لبخند چاپلین چه می‌گذشت؟
چارلی چاپلین سال 1899 در لندن انگلستان در یک خانواده هنری چشم به جهان گشود. پدر و مادر او هر دو در زمینه موسیقی و نمایش فعالیت می‌کردند. پدر او چارلز چاپلین سینیور، خواننده و بازیگر از کودکی فرزندان خود را ترک کرد و سرانجام در سال ۱۹۰۱ درگذشت.
پس از رفتن پدر از کنار خانواده مادر او هانا چاپلین، خواننده و بازیگر با مشکلات مالی و بیماری روانی روبه‌رو شد و توانایی کارش را از دست داد. با وجود این مشکلات چارلی چاپلین به همراه برادرش سیدنی قسمتی از کودکی خود را در فقر شدید گذراندند و برای مدتی در موسسات نگهداری از کودکان فقیر زندگی کردند.
چاپلین مجبور بود از سن کم برای کسب درآمد کار کند و به همین دلیل توانست در زمینه اجرا و نمایش تجربه‌های بسیاری به دست بیاورد او در آن دوران از نزدیک با فقر، گرسنگی، بی‌خانمانی و همچنین زندگی طبقات فقیر لندن آشنا شد. این تجربه‌ها بعدها روی آثارش تأثیر گذاشتند؛ به‌خصوص در آثاری که شخصیت‌های فقیر یا افراد حاشیه‌نشین را نشان می‌دادند. برای مثال چاپلین در فیلم «ولگرد» هم مردی فقیر و بی‌خانمان بود، که معمولاً با وجود مشکلات، روحیه و امیدش را حفظ می‌کرد.
چارلی چاپلین بعدها از تجربه‌های تلخ زندگی برای خلق طنزی استفاده کرد که هم خنده‌دار بود و هم مسائل اجتماعی را نشان می‌داد.
از صحنه‌های لندن تا نخستین قدم‌های حرفه‌ای
چاپلین خیلی زود وارد دنیای اجرا شد، او از سن ۹ سالگی وارد گروه رقص کودکان Eight Lancashire Lads شد و به عنوان رقصنده فعالیت کرد.
او در ۱۲سالگی نخستین فرصت جدی بازیگری‌اش را به دست آورد و در نمایش شرلوک هولمز نقش «بیلی، پادو» را بازی کرد. این نمایش در نقاط مختلف اجرا شد و تجربه مهمی برای این بازیگر به وجود آورد.
بعد از نمایش شرلوک هولمز چارلی چاپلین وارد اجراهای وودویل شد و تجربه‌های بسیاری در خصوص کمدی و اجراهای صحنه‌ای پیدا کرد. این نمایش‌ها به او کمک کرد روی حرکت بدن، میمیک، زمان‌بندی شوخی و پانتومیم مهارت پیدا کند.
نقطه بعدی در مسیر حرفه‌ای او، پیوستن به گروه فرد کارنو یکی از گروه‌های مشهور کمدی آن دوره در انگلستان بود که به واسطه برادرش سیدنی به این گروه پیوست.
حضور در گروه کارنو برای چاپلین از اهمیت بسیاری برخوردار بود چرا که در این گروه به یک کمدین موفق تبدیل شد و نمایش‌هایش را در تورهای مختلف اجرا کرد.
چارلی چاپلین در سال ۱۹۱۰ به همراه گروه کارنو برای شرکت در تورهای وودویل برای نخستین بار به آمریکا سفر کرد. اجرای او در آمریکا با استقبال بسیاری روبه‌رو شد و همین سفر، مسیرش را کم‌کم از تئاتر به سمت سینما تغییر داد، که سر انجام در تور بعدی کارنو به آمریکا، چاپلین توجه فعالان سینمارا به خود جلب کرد و در سال ۱۹۱۳ قراردادی با کمپانی Keystone امضا کرد که این قرارداد آغاز رسمی فعالیت سینمایی‌اش بود.
آمریکا؛ جایی که چاپلین کشف شد
در سال 1910 چاپلین برای نخستین بار به همراه گروه فرد کارنو برای اجرای وودویل به آمریکا سفر کرد و اجرای موفق او باعث شد میان تماشاگران و فعالان نمایش بیشتر شناخته شود
چارلی چاپلین در سال 1912 برای دومین بار به همراه گروه کارنو به آمریکا سفر کرد که این سفر نقطه عطف مهم‌تری در مسیر حرفه‌ای او بود چرا که در همین دوره، مک سنت و عوامل کمپانی Keystone با بازی چاپلین آشنا شدند. سر انجام در سال 1913 با کمپانی Keystone قرارداد بست و وارد دنیای سینما شد.
«Making a Living» نخستین فیلم چارلی چاپلین در سال 1914 اکران شد اما چاپلین با فیلم «ولگرد» معروف شد مردی با کلاه، عصا، سبیل کوچک، شلوار گشاد و کفش‌های بزرگ این شخصیت در ذهن مخاطبان ماندگار شد و خیلی سریع به یکی از چهره‌های شناخته‌شده کمدی سینما تبدیل شد.
مردی با کلاه و عصا؛ تولد «ولگرد»
شخصیت معروف «ولگرد» (The Tramp) نخستین‌بار در سال ۱۹۱۴ شکل گرفت. چاپلین برای این شخصیت ظاهری متضاد و به‌یادماندنی ساخت برای مثال کلاه بولر کوچک، سبیل مسواکی، کت تنگ، شلوار بسیار گشاد، کفش‌های بزرگ و عصا که خود چاپلین بعدها توضیح داد که این لباس‌ها را با کنار هم گذاشتن لباس‌های مختلف همکارانش انتخاب کرده بود؛ هدفش ساختن شخصیتی بود که هم خنده‌دار باشد و هم ظاهر متفاوتی داشته باشد.
«ولگرد» با اینکه فقیر و بی‌خانمان بود، معمولاً اعتمادبه‌نفس، غرور و امیدش را حفظ می‌کرد و تلاش داشت خود را مانند یک جنتلمن نشان دهد. این تضاد میان ظاهر فقیرانه و رفتار مؤدبانه، بخش مهمی از جذابیت شخصیت بود.
نخستین حضور این شخصیت در فیلم «مخمصه عجیب میبل» (Mabel’s Strange Predicament) بود که در ژانویه ۱۹۱۴ فیلم‌برداری شد. فیلم «مسابقه اتومبیل‌رانی بچه‌ها در ونیز» (Kid Auto Races at Venice) نیز چند روز بعد ساخته شد و زودتر از آن فیلم به نمایش درآمد؛ به همین دلیل گاهی این فیلم را نخستین حضور «ولگرد» روی پرده می‌دانند.
«ولگرد» به‌تدریج از یک شخصیت کمدی ساده فراتر رفت و به نمادی از آدم فقیر، سرگردان اما امیدوار تبدیل شد؛ شخصیتی که چارلی چاپلین بعدها از طریق او موضوعاتی مثل فقر و نابرابری اجتماعی را هم به تصویر کشید.
