وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛ زخم‌ها هرگز نمی‌میرند

به گزارش پلاتو هنر، تروماهای کودکی هم در روان‌شناسی و هم در سینما نقش پررنگی دارند، چون ریشه‌ی بسیاری از رفتارها، ترس‌ها و حتی هویت بزرگسالی رو شکل می‌دهند. سینما قدرت دارد چیزی را که درونی و نامرئی است، ملموس و دیدنی کند.

«تروما» تجربه‌ای شدید، دردناک یا تهدیدکننده است که کودک توان پردازش و کنار آمدن با آن را ندارد و به حالت عمیق پریشانی ناشی از یک رویداد یا حادثه اشاره دارد که اثرات طولانی مدتی بر فرد دارد. اگر تروما درمان نشده یا حل نشده باقی بماند، حتی ممکن است تحت تاثیر موسوم به «گلوله برفی» قرار گیرد که در آن استرس به عنوان یک سم با قدرت کشندگی آرام آرام عمل می‌کند و آسیب برگشت ناپذیری به زندگی فرد وارد می‌کند.

تروماهای کودکی در آینه‌ی سینما

فیلم سینمایی «بلوند» Blonde» 2022» به کارگردانی اندرو دامینیک، زندگی جسورانه یکی از ماندگارترین نمادهای هالیوود، مریلین مونرو را از دوران کودکی ناآرامش به عنوان نورما جین تا رسیدن به شهرت و درگیری‌های عاشقانه، به تصویر کشیده است و…

آنا د آرماس، آدرین برودی، بابی کاناوله، جولیان نیکلسون، توبی هاس، سارا پکستون، دیوید وارشوفسکی، خاویر ساموئل، گرت دیلاهانت، اسکوت مک‌نری، لوسی دویتو ستارگان این فیلم هستند.

«بلوند» با صحنه ای دلخراش از دوران کودکی جین آغاز می‌شود، جایی که خانه اش آتش می‌گیرد و مادر مبتلا به بیماری روانی اش سعی می‌کند او را را در آب خفه کند. مری جین فرار می‌کند، در خانه همسایه اش پناه می گیرد و بعداً وقتی کسی نمی‌تواند ادعای سرپرستی او را بکند به یتیم خانه برده می‌شود. این فیلم براساس رمانی از جویس کارول اوتس ساخته شده است.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛
وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

فیلم سینمایی «جوکر» اثر تاد فیلیپ، محصول آمریکا در سال 2019 است. واکین فینیکس، رابرت دنیرو، زازی بیتز، فرانسیس کانروی، برت کالن، شیا ویگهام، بیل کمپ و گلن فلشلر بازیگران این فیلم هستند.

در این فیلم، آرتور فلک قربانی کودک‌آزاری و بی‌توجهی شدید شده است. تروماهای کودکی او مستقیماً در شکل‌گیری شخصیت خشونت‌بار بزرگسالی‌اش نقش دارند.فیلم نشان می‌دهد چگونه جامعه و خانواده می‌توانند با بی‌توجهی، یک فرد آسیب‌دیده را به مرز فروپاشی برسانند.

این فیلم رویکرد بسیار واقع گرایانه تری نسبت به چگونگی تبدیل شدن شخص به یک مجرم دارد و عمدتاً بر بدرفتاری سیستماتیک با بیماران روانی و آسیب های دوران کودکی متمرکز است.

در جوکر، واکین فینیکس در نقش آرتور فلک بازی می‌کند، مردی مبتلا به یک نوع خاص از بیماری روانی که او را به طور ناگهانی به خنده می‌اندازد و تلاش می‌کند با بازی در نقش دلقک در بیمارستان ها و شغل دومی به عنوان یک کمدین شکست خورده، نیازهای مالی خود را برآورده کند. در طول فیلم، نشان داده می شود که ریشه های عدم ارتباط او با جامعه به رابطه پیچیده او با مادرش باز می‌گردد، کسی که گذشته اش را از آرتور پنهان کرده است. به محض پی بردن به نیت سوء مادرش، آرتور او را می‌کشد.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

فیلم سینمایی «ماتیلدا» (Matilda) با عنوان اصلی (Road Dahl’s Matilda the Musical) یک فیلم کمدی، درام، خانوادگی، فانتزی و موزیکال محصول سال 2022 کشورهای آمریکا و انگلستان به کارگردانی متیو وارکوس است. آندریا رایزبورو، لاشانا لینچ، استیون گراهام، اما تامپسون، آلیشا ویر، نوآ لگات، کاترین کینگزلی، بی بی مسی، نیک اوونفورد ستارگان این فیلم هستند

ماتیلدا یکی از محبوب ترین فیلم های کودکان است که والدین بی توجه و مدیر مدرسه ای سادیستی را به تصویر می‌کشد. قهرمان این فیلم ماتیلدا ورم وود است، کودکی نابغه که والدینش او را درک نمی‌کنند و مدام مشغول دعوا هستند. بدتر از همه اینکه مدیر مدرسه ماتیلدا نیز یک قلدر با انتظار عملکرد بی نقص از شاگردان است. با این حال، ماتیلدا با قدرت فراانسانی دورجنبانی خود به مبارزه با غرابت ضخصیتی خود می پردازد و از یک معلم دوست داشتنی در مدرسه اش که به تنها صدای تشویق در زندگی اش تبدیل می‌شود، کمک می‌گیرد.

ماتیلدا در به تصویر کشیدن دنیای شکننده کودکان، بسیار دقیق و بی نقص عمل می‌کند.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

تروماهای کودکی در آینه‌ی سینما

فیلم سینمایی «باشگاه صبحانه» (The Breakfast Club) به تهیه‌کنندگی و کارگردانی جان هیوز به خاطر تأثیر عمیقی که به فیلم‌های «جوانانه» بعد از خود گذاشت، اهمیت دارد.

این فیلم عصر بلوغ دهه ۸۰ را در هالیوود تعریف می‌کند، جایی که بلوغ و نوجوانی به طور جدی در فیلم ها مورد توجه قرار می‌گرفت. این فیلم داستان یک روز بازداشت در دبیرستان شرمر روایت می‌کند، جایی که در آن پنج دانش آموز از گروه های متفاوت تحت بازداشت قرار می‌گیرند. در ابتدا، همه آن ها بر اساس برداشت اول خود در مورد یکدیگر قضاوت می‌کنند اما وقتی شروع به افشای زندگی خود می‌کنند، زمینه های مشترکی پیدا می‌شود.

موضوع مشترک بین این دانش آموزان، بدرفتاری والدینشان است. شخصیت کلر، معصوم اجتماعی گروه است و در معرض فشار زیاد مقایسه با همسالان قرار می‌گیرد زیرا الگویی در والدین خود پیدا نمی کند، والدینی که از او در طول درگیری هایشان سوء استفاده کنند. در ظاهر، جان در ابتدا به عنوان یک شورشی بدون دلیل نشان داده می شود اما او در خانه با آزار جسمی و کلامی مواجه است که به ناامیدی و درماندگی او در مورد همه چیز می‌افزاید.

اندرو توسط پدرش برای موفقیت در کشتی تحت فشار قرار دارد و ضعف را نمی‌پذیرد. برایان نابغه است، اما چنان تحت فشار والدین قرار دارد که به خودکشی فکر می‌کند. آلیسون دائماً دروغ می‌گوید، در حالی که به نظر می‌رسد والدینش اهمیتی به او نمی‌دهند در شرایطی که او تبدیل به یک سارق مشتاق می شود.

این فیلم طیف های مختلف بدرفتاری خانوادگی را نشان می‌دهد که ذهن جوان را نسبت به جهان بینی خود گیج می‌کند و می‌تواند تاثیرات منفی ماندگاری داشته باشد.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

فیلم سینمایی «Mystic River» (رودخانه میستیک) به کارگردانی کلینت ایستوود، بر اساس فیلمنامه‌ای از برایان هالگلند و بر اساس داستانی به همین نام از دنیس لهان ساخته شده است.

این فیلم در به تصویر کشیدن اختلال استرس پس از حادثه در قربانیان کودک آزاری، که برایشان گران تمام می شود، کار خارق العاده ای انجام می‌دهد.

یک روز، دیو در هنگام بازی با دو دوستش ربوده می‌شود. او مورد آزار جنسی قرار گرفته و به مدت چهار روز در اسارت نگه داشته می‌شود تا اینکه فرار می‌کند. فیلم به ۲۵ سال بعد می‌رود، زمانی که جیمی یک مجرم سابقه دار و زندان رفته سابق است، شان کارآگاه جنایی است و دیو یک کارمند محترم شده است. وقتی دختر جیمی به قتل می‌رسد، کنترل خود را از دست می‌دهد و فرآیند رسیدگی به این ماجرا را به دست گرفته و به دنبال قاتل می‌گردد.

وقتی سوءظن او متوجه دیو می‌شود، دیو نمی‌تواند از خود دفاع کند چرا که هنوز ترومای گذشته اش او را آزار می دهد، موضوعی که باعث می‌شود در درک خود از واقعیت شک کند. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه این اتفاق ناگوار در کودکی، تاثیری ماندگار بر ذهن هر سه دوست داشته است.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

فیلم سینمایی «El Laberinto del Fauno» (هزارتوی پن) در ژانر فانتزی تاریک به زبان اسپانیایی محصول سال 2006 میلادی که گیرمو دل تورو نویسندگی و کارگردانی آن را به عهده داشت.

این فیلم تروما را از خلال جنگ و خشونت خانوادگی نشان می‌دهد. کودک داستان، برای فرار از واقعیت خشن، وارد دنیای فانتزی می‌شود. فانتزی در اینجا مکانیسم دفاعی روان است.

خلاصه داستان: اوفلیا، دختر بچه‌ای که با مادر باردار و ناپدری اش که یک نظامی فاشیست است، در زمان جنگ‌های داخلی دوران ژنرال فرانکو، دیکتاتور اسپانیا زندگی می‌کند. او روزی حشره‌ای شبیه یک پری می‌بیند که او را به یک دنیای تخیلی ترسناک و فریبنده هدایت می‌کند که به دنیای اسرارآمیز ختم می‌شود.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

فیلم سینمایی «منچستر کنار دریا» (Manchester by the Sea) محصول آمریکا در سال 2016 توسط کنت لونرگان کارگردانی شده است. کیسی افلک، میشل ویلیامز، کایل چندلر، لوکاس هجز، گرچن مول و سی جی ویلسون بازیگران این فیلم هستند.

خلاصه داستان: لی چندلر یک تعمیر کار و سرایدار در بوستون است. وقتی لی خبر فوت برادرش را می شنود به شهر کوچک و جایی که در آن بزرگ شده بر میگردد و دوباره با گذشته اش روبرو می شود

این فیلم تروما را نه به‌عنوان زخمی قابل‌درمان، بلکه به‌مثابه وضعیتی دائمی در زندگی شخصیت اصلی نشان می‌دهد. سوگ و احساس گناه، او را در چرخه‌ای از انزوا و سکون روانی گرفتار کرده‌اند.

وقتی سینما تروماهای کودکی را به تصویر می‌کشد؛

بیشتر بخوانید:

شگفت‌ انگیزترین گریم های سینمای جهان در سال‌های اخیر/ 6 طراحی گریم

https://didhonar.ir/?p=107748

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *