به گزارش پلاتو هنر، تحولات عکاسی مطبوعاتی با استقبال مردم از تصاویر رویدادهای خبری آغاز شد که به این وسیله نشریات به جای تصویرسازی از عکس های خبری کردند. این تغییر رویکرد افزایش فروش را در پی داشت و عکاس، قهرمان اصلی این موفقیت قلمداد میشد.
نقش نشریات در تحولات عکاسی مطبوعاتی
کالیز ویکلی از جمله نشریاتی بود که از شیوه تصویرسازی خبری استفاده میکرد. در سال ۱۸۹۸ مدیران این نشریه تصمیم گرفتند تغیر رویکرد دهند و به جای تصویرسازی از عکس خبری استفاده کنند و به همین منظور عکاسی به نام جیمز هیر را استخدام کردند.
هیر که به عنوان گزارشگر اصلی کالیز به پوشش خبری جنگ میان اسپانیا و آمریکا رفت، از غرق شدن کشتی جنگی مین تصاویر تاثیرگذاری گرفت و به عنوان یکی از اولین نمونه های عکاسی مطبوعاتی به دنیا معرفی شد.
هیر لاشه مین را از هر کنج و زاویه ای عکسبرداری کرد، جسدهای آماسیده ای که استخوان آن ها شکسته و از پوست بیرون زده بود، افرادی که در آب شیرجه میرفتند و مشغول انجام وظیفه تلخ بالا آوردن اجساد غرق شدگان بودند، آدم های زنده نحیف و کودکانی که بیماری آن هارا از پای درآورده بود.
عکس های هیر تاثیر زیادی بر افکار عمومی گذاشت و عملکرد درخشان او باعث افزایش چشمگیر تیراژ نشریه شد.
فضای ملتهب جنگ با اسپانیا باعث گسترش سریع نشریات شد. رقابت میان هفته نامه های خبری_تصویری جایگاه عکاس را به بالاترین حد ممکن ارتقا داد و در اینکه عکاس، قهرمان اصلی نشریات بود تردیدی وجود نداشت.
اصطلاح تابلویید در واقع به نشریاتی گفته میشود که قطع کاغذ آن ها نصف اندازه استاندارد روزنامه است و به جای پرداختن به خبر های مهم و جدی بیشتر به دنبال جنجال گرایی، شایعه پراکنی و بزرگ کردن اتفاقات حاشیه ای هستند.
از اوایل دهه ۱۸۴۰ پیش از آنکه گرفتن عکس های خبری ممکن شود، نشریات با استفاده از طرح خبری، وقایع جاری و مهم را در کنار خبر منتشر میکردند.
این نشریات که از گراورهای چوبی برای چاپ تصویر و مصورکردن اخبار استفاده میکردند، آن ها تصویر گرانی را در استخدام داشتند که در محل وقایع حاضر میشدند و طرح اختصاصی تهیه میکردند.
شیوه تصویرسازی حتی در زمانی که انتشار عکس واقعی به لحاظ فنی امکانپذیر شده بود، به عکسی که به وسیله دوربین عکاسی گرفته شده بود، ترجیح داده می شد.
تصور بر این بود، تصویری که به وسیله دستگاه تولید می شود، بی روح و بسیار به عملکرد دوربین وابسته است، اما تصاویری که با دست کشیده می شود انعکاس دهنده دیدگاه هنرمند و هنر گراور ساز است.
در اواخر دهه 1890 که بیش از یک دهه از ابداع فرآیند هاف تن گذشته بود، بسیاری از روزنامه ها به دلیل دست و پا گیر بودن و مشکلات فراوانف تنها گاهی به انتشار عکس میپرداختند. اما نشریات قطع کوچک که در فرهنگ عامیانه به نشریات زرد معروف هستند، به خاطر رقابت شدیدی که در جنجال گرایی و حاشیه پراکنی داشتند، عکس را کلید موفقیت تلقی میکردند.
همیشه روزنامه نگاری جنجال گرا با این هدف که فروش بیشتری داشته باشد، از چهارچوب های فعالیت اخلاقی در حوزه مطبوعات خارج میشود.
نیویورک دیلی نیوز به عنوان پر تیراژترین روزنامه آمریکا در سال 1924 و رقیبان اصلی آن دیلی میرر و دیلی گرافیک از مهم ترین نشریات آن دوران بودند که به رخدادها و شخصیت های مختلف که عموما پیش پا افتاده، کم اهمیتف ساختگی، پر رزق و برق و هرزگرایانه بودند، می پرداختند و برای جنجال گرایی به شدت به عکاسی وابسته بودند.
روزنامه دیلی نیوز از روزنامه های پیشگامی بود که برای توده ها، ادبیات هرزگرایانه و مطالب و تصاویر جنجال آمیز تهیه می کرد و برای این مشکل تدبیری اندیشید.
نقش تام هاوارد در تحولات عکاسی مطبوعاتی و جنگ
دیلی نیوز برای به دست آوردن عکس واقعی از صحنه اعدام، تام هاوارد را که عکاس اهل شیکاگو و برای مقامات ندان و مطبوعات نیویورک ناشناخته بود، استخدام کرد تا به عنوان گزارشگر در زندان حاضر شود.
هاوارد، دوربین کوچکی را به مچ پایش بست و به وسیله سیمی که به دوربین متصل بود از لحظه اعدام عکاسی کرد. صبح روز بعد نشریه نیویورک دیلی نیوز اولین عکس اعدام تاریخ را منتشر کرد. عکس تا حدی به خاطر عبور جریان الکتریسیته و لرزیدن اسنایدر تار بود.
دوربین هاوارد اکنون در موزه اسمیتسونین نگهداری می شود.
محدودیت های فنی و زمانی تولید عکس های خبری برای چاپ روزنامه مشکل از بود. در اینن شرایط روزنامه ها تصمیم گرفتند که ضمیمه های هفتگی منتشر کنند. نیویورک تایمز و میدویک پیکتوریال، مطالب و تصاویر بسیار متنوعی را از جنگ جهانی اول در ضمیمه های هفتگی خود برای مخاطبین تهیه می کردند.
در مهلت یک هفته ای که نشریه داشت، مطالب و عکس های مورد نیاز برای ضمیمه تهیه، در قالب مجله و بر روی کاغذ نرم که باعث می شد تصاویر از کیفیت بالاتری برخوردار شوند، چاپ می شد. این تجربه ضمیمه های هفتگی، بعد ها باعث شکل گیری مجلات مصور شد.
در فاصله زمانی میان دو جنگ جهانی، مجلات مصور پر تیراژ معتبری پدید آمد که مخاطبین آن ها طبقه جدید تحصیلکرده شهرنشین بودند.
اینن نشریات به طور گسترده ای از عکس برای روایت وقایع استفاده می کردند. مبنای کار آن ها گزارش های تصویری ای بود که به رخدادهای خبری روز و زندگی روزمره می پرداخت.
آن ها با استفاده از گزارش های تصویری و به ویژه عکس مقاله شیوه تازه ای از اطلاع رسانی را بنا نهادند. این شیوه باعث ارتقای جایگاه عکاس مطبوعاتی و عکاسان شاغل در مطبوعات شد. ویژگی های فرمی و ساختاری عکس مقاله و تعیین تک عکس به عنوان لحظه ای آرمانی از اوج یک رویداد، جایگاه عکاس مطبوعاتی را تا حد یک هنرمند بالا برد.
این گزارش از کتاب «عکاسی و رسانه» (نگاهی به تحولات عکاسی مطبوعاتی) نوشته علی حسن پور نوشته شده است.
بیشتر بخوانید:
