به گزارش پلاتو هنر، فیلم سینمایی «پیرپسر» به کارگردانی اکتای براهنی و تهیهکنندگی بابک حمیدیان و حنیف سروری، از چهارشنبه ۲۱ خرداد 1404 در سراسر کشور توسط عامریان فیلم بر پرده سینما رفته است.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «دو برادر میانسال علی و رضا با پدر قلدر و زورگویشان، غلام زندگی میکنند و تحت فشار اقتصادی زیادی قرار دارند تا اینکه رعنا وارد زندگیشان میشود…»
حامد بهداد، لیلا حاتمی، محمد ولیزادگان و با هنرمندی حسن پورشیرازی، با حضور محمدرضا داوودنژاد، فهیمه رحیم نیا، رضا رویگری، علی رحیمی، میثم غنی زاده، مهسا باقری، مهری کاظمی، هژیرسام احمدی، وحید رحمتی بازیگران این اثر سینمایی هستند.
یادداشت خبرنگار:
«پیر پسر»، خانهای که پدر در آن کابوس است
غلام باستان، مردی معتاد به قدرت؛ «پیر پسر» تصویری از یک پدر زورگو، سرشار از حسرت و عقده است که در یک جامعه مردسالارانه، بیاراده و با سلطهگری به دنبال عقدهگشایی و میلهای سرکوبشدهاش است که حتی به پسران خود رحم نمیکند. او درکی از گذشت پدرانه ندارد و به هر قیمتی به دنبال پیروزی است، حتی به قیمت بیآبرویی.
قصه از ابتدا از نبودن و غیبت یک زن حرف میزند، نبود یک احساس لطیف، نبود محبت که به خانواده عشق و مهر بورزد.
ثروتاندوزی، تنها سرمایه این مرد سلطهجو در این جامعه سیاه و کدر است که حاضر است هر آنچه که دارد، حتی خانوادهاش را به قیمت گزاف یک شبه به حراج بگذارد. او مردی معتاد به قدرت است که خانواده را ملک شخصی خود میداند.
حسن پورشیرازی در نقش غلام باستان، نقش پدری را به یدک میکشد که مخاطب را با خشونتهای کلامی و فیزیکیاش در قصه به نفرتانگیزی دعوت میکند. او هر روز روی کاناپه لم میدهد تا از حقیقت پلشت بودنش فرار کند و منتظر است روز که به شب رسید، مدال افتخارآفرینی هایش، هر آنچه که در زندگی به دست آورده و نیاورده را به گردنش اندازند. صحنههایی از فیلم وجود دارد که حتی با وجود سکوت، سنگینی شخصیت غلام باستان، فضا را خفه میکند.
نقش غلام باستان یکی از تاریکترین شخصیتهای سینمای ایران در سالهای اخیر است.
«پیر پسر»، سکوتی که فریاد میزند
علی، آتش زیر خاکستر؛ علی با نقشآفرینی حامد بهداد، پسری درونگرا، سرشار از خشم سرکوبشده و صبور است که همیشه سعی میکند خوب بماند و واژه انسانیت را تعریف کند، درحالی که اعتماد به نفس او در خانواده و جامعه خدشهدار شده و مدام بر سرش میکوبند که نتوانستی و نشد و او را بیعرضه جلوه میدهند. چراکه میدانند اگر او عرضه خود را به رخ بکشد، چقدر میتواند حریف قدری باشد.
علی مدام بین پسر مطیع و کسی که میخواهد به جای پدر از خانواده مراقبت کند، در تناقض گیر افتاده است. علی مصداق نسل جوانی است که اگر شرایط مهیا باشد خوب بلد است زندگی بسازد و عاشقی کند اما حیف از اینکه شکست هایش مدام در زندگی بر سرش کوبیده میشود که به مثابه آتشفشان زیر خاکستر خشمش را میبلعد و در نهایت قربانی میشود.
رضا، نمادی از یک بمب ساعتی؛ و اما رضا… با بازی درخشان محمد ولیزادگان که مخاطب را بر صندلی میخکوب میکند. نگاههای پر از التماس به دنبال کشف واقعیت، خندههای زورکی، عشق به برادرش، فکر به آینده و خلاص شدن از پدر زورگواش از حرکات بدن این بازیگر قابل لمس است.
او نماینده نسل جوانی است که دچار استیصال انفجاری شده است و خشم و بغض دارد. سکوت را تاب نمیآورد و در برابر ظلم خاموش نمیماند، صریح و بیپروا و تندمزاج است و جایگاه پدر را در یک خانواده مردسالارانه به چالش میکشد تا بتواند گوی میدان را در دست بگیرد.
رعنا، زنی میان مردان درمانده؛ رعنا با بازی لیلا حاتمی، زنی است که هیچکس حقی برای او در نظر نمیگیرد و همه به دنبال تسخیر او هستند، حتی با نگاه هایشان.
او نباید تصمیم بگیرد، زندگی کند، عاشق شود، چون پیش تر از اینکه او بخواهد در ذهن ها تصاحب شده است اما او با ورودش، تنش های پنهان را فعال میکند، او نه فریب میخورد و نه خیانت میکند و در نهایت فروپاشی شخصیت رعنا از نگاه های سنگین مردانه، در سکانس ها و قاب های متنوع، داستان این تراژدی را کامل میکند.
لحظات پایانی نفسگیر
در یک صحنه درخشان، حدود 40 دقیقه پایانی فیلم، چیزی شبیه به صحنه تئاتر میبینیم که شخصیت ها وارد یک چرخه فروپاشی و خودتنبیهی میشوند. دیالوگها ماندگار، انتقام، خود تنبیهی، بُلُف، ترس و حقیقت هر لحظه جای خود را به دیگری میدهند و مخاطب را در شوک نگه میدارند.
«پیر پسر»، سینمای اجتماعی را نجات میدهد
«پیر پسر»، تصویری خشن از تضادهای خانوادگی است که گروهی ترس و رعب به دلشان افتاده تا این تصویرخشن در ذهن مخاطب نقش ببندد. آن ها میترسند از پدری که با زورگویی، کانون خانواده را دچار تنزل میکند، غاقل از اینکه خیلی وقت است چنین زورگوییها، خشونت خانگی، نابرابری و سلطهجویی در دل خانه نهادینه شده است.
ساخته جدید اکتای براهنی میتواند ناجی سینمای اجتماعی باشد، مخاطب را نه صرفا برای دقایقی خنده بلکه برای دیدن یک قصه درام به سینما بکشاند که تاکنون هم موفق شده است.
در توصیف این اثر سینمایی ناگفته نماند موسیقی حسام ناصری به تقویت جو و فضای دراماتیک قصه کمک میکند. سبک فیلمبرداری، تدوین، نورپردازی و قاببندی، احساس خفقان و تنش را به مخاطب القا میکند و او را 3 ساعت و دقایقی بیشتر به تماشای فیلم نگه میدارد.
با «پیر پسر» زمان در سینما متوقف میشود و در نهایت هم مخاطب در بهت و حیرت قاب پایانی، ایستاده برای قهرمانِ قصه کف میزند.
.
عوامل «پیرپسر» عبارتند از: مدیر فیلمبرداری: ادیب سبحانی، تدوین: رضا شهبازی و مشاور تدوین: هایده صفی یاری، طراح صحنه: آناهیتا تیموریان، طراح گریم: بابک اسکندری، طراح لباس: آزاده قوام، صدابردار: وحید مقدسی، صداگذار: احسان افشاریان، آهنگساز: حسام ناصری، عکاس: جواد جلالی، مدیر برنامهریزی و سرپرست گروه کارگردان: علی جناب، منشی صحنه: گلنوش انتظامی ، فائزه فرزام، مدیر تولید: وحید رحمتی و مهدی چراغی، جلوههای ویژه میدانی: آرش آقابیک، جلوههای ویژه بصری: سینا قویدل، اصلاح رنگ و نور: فربد جلالی.
بیشتر بخوانید:
رعنا آزادیور برای «پیر پسر» نوشت/ فیلمی که امید به سینما را در من زنده کرد
حمله به «پیر پسر» با ادبیات فاحش/فریادت فهم نیست، تشییع تفکر است
سینما را محل تسویه حسابهای سیاسی نکنید/ تلاش برای توقیف فیلم اکتای براهنی
