به گزارش پلاتو هنر، مهوش وقاری، بازیگر سینما و تلویزیون، در گفتوگو با «پلاتو هنر» درباره شرایط این روزهای کشور و فضای جنگی گفت: «واقعیت این است که هیچ انسانی از جنگ استقبال نمیکند، اما سؤال اینجاست که چرا برخی کشورها خود را محق میدانند درباره سرنوشت ملتهای دیگر تصمیم بگیرند.»
ایران تمدنی کهن دارد؛ دیگران حق تعیین تکلیف ندارند
وقاری با تأکید بر هویت تاریخی ایران تصریح کرد: «ما یک تمدن کهن داریم و بارها هم به آن اشاره شده است. برای من همیشه این سؤال وجود دارد که چرا باید فرد یا کشوری از بیرون بخواهد برای مردم ما تعیین تکلیف کند؛ این دقیقاً مثل این است که اختیار خانهات را به یک غریبه بسپاری.»
هیچکس جنگ نمیخواهد، اما قضاوتهای بیرحمانه علیه هنرمندان آزاردهنده است
مهوش وقاری با اشاره به برخی قضاوتها نسبت به هنرمندان افزود: «هیچکدام از ما دلمان جنگ نمیخواهد، اما چیزی که امروز بیش از همه آزاردهنده است، قضاوتهای بیرحمانهای است که نسبت به هنرمندان میشود. در شرایطی که حتی دسترسی به اینترنت محدود است، چگونه میتوان انتظار داشت که واکنشها بهصورت عادی و مستمر در فضای مجازی منتشر شود؟»
این بازیگر ادامه داد: «گاهی حتی به این فکر میکنم که ای کاش میتوانستم کاری عملی انجام دهم، اما واقعیت این است که هرکسی باید در جایگاه خودش مؤثر باشد. مهم این است که قضاوتها منصفانه باشد و بدون شناخت درباره افراد تصمیمگیری نشود.»
وقاری در ادامه با اشاره به حادثه حمله به مدرسهای در میناب که منجر به جانباختن جمعی از دانشآموزان شد، اظهار کرد: «این اتفاق برای من فقط یک خبر نبود؛ یک زخم قدیمی را دوباره زنده کرد. من سالها معلم بودم و آن روزهایی را به چشم دیدم که بچهها در شرایط جنگی چه ترسی را تجربه میکردند.»
مهوش وقاری افزود: «زمانی که جنگ بود و من سر جلسه امتحان کنار دانشآموزان قرار میگرفتم، به محض شنیدن صدای انفجار، بچهها دورم جمع میشدند؛ انگار یک دایره انسانی شکل میگرفت. همه میآمدند و من را بغل میکردند، مثل اینکه دنبال پناه میگشتند. آن لحظهها هیچوقت از ذهنم پاک نشده است.»
مهوش وقاری: بچههای میناب چه گناهی داشتند؟
این بازیگر با تأکید بر تأثیر عمیق حادثه میناب بر خود گفت: «وقتی خبر مدرسه میناب را شنیدم، دقیقاً همان صحنهها برایم تداعی شد؛ انگار دوباره در همان فضا قرار گرفتم، فقط با یک تفاوت تلخ… اینکه دیگر کسی نبود آن بچهها را در آغوش بگیرد.»
وقاری با لحنی متأثر ادامه داد: «واقعاً نمیتوانم درک کنم این کودکان چه گناهی داشتند. بچهای که هفت یا هشت ساله است و فقط برای درس خواندن به مدرسه رفته، چرا باید قربانی چنین اتفاقی شود؟ این نهایت بیرحمی است.»
مهوش وقاری با اشاره به واکنشها نسبت به حوادث مشابه بیان کرد: «معمولاً وقتی اتفاقی برای مردم در هر نقطهای رخ میدهد، واکنشهای زیادی دیده میشود، اما انتظار این است که این حساسیت نسبت به همه کودکان وجود داشته باشد. این بچهها هم فرزندان همین سرزمین بودند.»
این معلم سابق تأکید کرد: «برای منِ معلم، کودک فقط یک دانشآموز نیست؛ بخشی از جان انسان است. وقتی آسیبی به آنها وارد میشود، انگار بخشی از وجودت آسیب دیده است.»
مهوش وقاری در پایان با بیان اندوه عمیق خود گفت: «ای کاش میتوانستم همه آن بچهها را در آغوش بگیرم و به آنها آرامش بدهم، اما حالا فقط یک حس سنگین از اندوه باقی مانده و یک سؤال که مدام در ذهنم تکرار میشود؛ بچههای میناب چه گناهی داشتند؟ همچنین امیدوارم هرچه زودتر این شرایط به پایان برسد و مردم ما به آرامش برسند؛ آرزوی همه ما صلح، امنیت و فرصتی برای نفس کشیدن است.»
بیشتر بخوانید:
سید جواد هاشمی: آنچه در میناب رخ داد، در حافظه جهان ماندگار میشود
2 پاسخ
در جریانات دی ماه و مهسا و … هم اینترنت محدودبود چطور اینها اون زمان یه متر زبون داشتن؟
چطور برای اکراین و ساختمون پلاسکو و هزار تا اتفاق معمولی که همه جای دنیا می افته اینها مملکت و به اتیش کشیدن و اعصاب مردم و خرد کردن الان یهو رفتن تو فاز درونگرایی؟
خانم محترم سلبریتی ها برای ما مردم مردند و با نفس مصنوعی هم دیگه زنده نمی شن.
پاسپورت آمریکایی و انگلیسی و کانادایی … این بازیگران و این سکوت کرده هام اصلا تاثیری در سکوتشون نداره اصلا و ابدا ما مردم هم که گوش مخملی هستیم