محمد چرمشیر، نویسنده، دراماتورژ و مدرس باسابقه تئاتر، نگاهی متفاوت و تحلیلی به نمایش تعاملی «شونزده» دارد؛ نمایشی که از اردیبهشتماه روی صحنه است و تجربهای تازه و خارج از قالبهای کلاسیک را برای مخاطب رقم میزند. این هنرمند درمورد این نمایش با پلاتو هنر به گفتگو نشست.
چرمشیر در ابتدای سخنانش با اشاره به هدفگذاری روشن نمایش «شونزده» گفت: حتی اگر شخصاً این نمایش و هدف آن را نپسندید، باز هم واضح است که گروه نمایشی از ابتدا میدانسته چه میخواهد و با دقت مسیرش را تا رسیدن به آن طی کرده است. این تمرکز و تعهد به مسیر، چیزی است که از دل نمایش بیرون میزند و به تماشاگر منتقل میشود؛ بیآنکه نیاز به توضیح یا تبلیغ بیرونی داشته باشد.
او ادامه میدهد: شاید کسی بیاید و از نقاط ضعف نمایش بگوید یا دیگری از قوتهایش، اما برای من اصل ماجرا این است که نتیجه نهایی دقیقاً همان چیزی است که گروه خواسته تولید کند؛ نه بیشتر و نه کمتر. تماشاگر میتواند نمایش را ببیند و تجربه شخصی خودش را از آن شکل دهد. کسانی که زمینه دانشگاهی یا تجربه مواجهه با آثار تجربی دارند، ممکن است همراه شوند؛ بعضیها هم ممکن است نتوانند با آن ارتباط بگیرند و این کاملاً طبیعی است.
چرمشیر خاطر نشان کرد: گروه نمایشی نیامده که بگوید ما تئاتر کلاسیک یا مدرن خلق کردهایم؛ آمدهاند که یک پیشنهاد ارائه دهند. همین تفاوت در نقطه شروع، باعث میشود انتظار ما از اجرا تغییر کند. اگر کار را بهعنوان پیشنهاد ببینیم، نهتنها از آن انتظارات معمول تئاتری نداریم، بلکه آمادگی داریم وارد یک تجربه باز و مشارکتی شویم؛ تجربهای که برای بعضیها همراهی بهدنبال دارد و برای برخی دیگر شاید نه.
در پایان، محمد چرمشیر با مرزبندی روشنی میان «ارائه یک فرم تثبیتشده» و «پیشنهاد یک تجربه» میگوید: اگر از اول بنا بود یک نمایش ساخته شود، شاید تلاش برای رفع ضعفها و تقویت نقاط قوت، منطقی میبود. اما وقتی شما یک تجربه پیشنهاد میدهید، ورود به فرایند داوری ممکن است مسیر کار را به همان فرمهای آشنایی ببرد که اتفاقاً قصد نداشتید به سمتشان بروید. به همین دلیل است که باید این تجربه را بدون نگاه از بالا، بدون قضاوت و بدون دستهبندیهای سنتی نگاه کرد.
