به گزارش پلاتو هنر، قیصر (بینش بلور) خواننده موسیقی پاپ و سابق لس آنجلسی به ایران بازگشت و پنجشنبه (۱۴ خردادماه) همزمان با عید غدیرخم در «مهمانی ۱۰ کیلومتری غدیر» و اجتماع «ایران؛ ذوالفقار علی» در میدان آیینی امام حسین (ع) تهران حضور پیدا کرد.
استقبال از قیصر در اجتماع «ایران؛ ذوالفقار علی» در میدان آیینی امام حسین(ع) با شعارهای «زنده باد ایران» و «مرگ بر آمریکا» همراه بود.
حضور قیصر در این برنامه با شب تولدش همزمان بود که قطعه «تهران» را برای نخستین بار اجرا و تقدیم به همشهریانش کرد.
پیش از این، «قیصر» در جریان جنگ تحمیلی قطعه «کفشهای کتونی» را برای ادای احترام به دختران شهید مدرسه شجره طیبه میناب استان هرمزگان خواند که این قطعه با ترانهسرایی، آهنگسازی قیصر و به همت مرکز موسیقی مأوا (مرکز آوای انقلاب اسلامی) زیرمجموعه سازمان هنری رسانهای اوج منتشر کرد.
از نروژ تا تهران؛ داستان بازگشت قیصر
بازگشت هنرمندان مهاجر به ایران همواره فراتر از یک تصمیم شخصی بوده است. این اتفاق معمولاً به پرسشهایی درباره هویت، تعلق، امکان فعالیت هنری و نسبت هنرمند با جامعهای که سالها از آن دور بوده، گره میخورد.
در این میان، بازگشت بینش بلور، مشهور به «قیصر»، یکی از نمونههای قابل توجه در موسیقی پاپ فارسی به شمار میرود.
قیصر از جمله خوانندگانی بود که بخش مهمی از زندگی و فعالیت هنری خود را در خارج از ایران گذراند. او در سالهایی فعالیت میکرد که بخش قابل توجهی از تولید موسیقی پاپ فارسی در خارج از کشور شکل میگرفت و بسیاری از خوانندگان ایرانی برای ادامه کار حرفهای خود ناچار به مهاجرت شده بودند.
در چنین فضایی، فاصله جغرافیایی میان هنرمند و مخاطب به یکی از ویژگیهای اصلی موسیقی فارسی تبدیل شده بود. تصمیم قیصر برای بازگشت به ایران را میتوان در چارچوب پدیدهای گستردهتر به نام «مهاجرت معکوس هنرمندان» بررسی کرد؛ پدیدهای که در آن برخی چهرههای فرهنگی، پس از سالها زندگی در خارج از کشور، تلاش میکنند بار دیگر با فضای فرهنگی و اجتماعی ایران ارتباط برقرار کنند.
این تصمیم معمولاً از ترکیبی از عوامل شخصی، عاطفی، حرفهای و اجتماعی تأثیر میپذیرد. بازگشت قیصر تنها جابهجایی یک فرد از کشوری به کشور دیگر نیست. او در عمل وارد فضایی شد که طی سالهای دوریاش دستخوش تغییرات گستردهای شده است.
صنعت موسیقی ایران، سلیقه مخاطبان، شیوههای تولید و توزیع آثار موسیقایی و حتی تعریف ستارههای پاپ نسبت به دهههای گذشته تغییر کرده است. بنابراین او نهتنها باید خود را با شرایط جدید زندگی تطبیق بدهد، بلکه ناچار است جایگاه حرفهای خود را نیز در محیطی متفاوت از گذشته بازتعریف کند.
با این حال، اهمیت بازگشت قیصر را نمیتوان صرفاً در حواشی آن جستوجو کرد. این رویداد از منظر فرهنگی نیز قابل توجه است. او نماینده نسلی از هنرمندان ایرانی بود که بخشی از تاریخ موسیقی پاپ فارسی را در خارج از مرزهای ایران شکل دادند.
بازگشت چنین چهرههایی، صرفنظر از میزان موفقیت حرفهای آنها در ادامه مسیر، میتواند به گفتوگویی گستردهتر درباره رابطه میان مهاجرت، هویت فرهنگی و حافظه جمعی ایرانیان منجر شود.
امروز، سالها پس از مطرح شدن خبر بازگشت قیصر، این اتفاق همچنان نمونهای قابل تأمل از پیچیدگیهای زندگی هنرمندان مهاجر است؛ هنرمندانی که میان گذشته و حال، میان وطن و مهاجرت، و میان خاطره و واقعیت زندگی میکنند.
داستان قیصر، بیش از آنکه روایت یک خواننده باشد، روایت نسلی است که تجربه دوری از وطن و تلاش برای بازگشت را به شکلی ملموس تجربه کرده است.
این بازگشت در صورتی اتفاق افتاده است که بینش بلور در هفته های اخیر به صورت مداوم در شبکه های مجازی از جمله اینستاگرام مواضع مشخصی درباره اتفاقات ایران مطرح کرده است که برخی از آن ها وایرال شد و بازدید بالا گرفت. او مخالف سرسخت حمله به ایران بود و اعلام کرد که «هیچ مشکلی برای بازگشت به ایران ندارم.»
این خواننده ایرانی در پاسخ به پرسش درباره مذاکره برای بازگشت به کشور گفت: «مذاکره برای بازگشت یعنی چه؟ من ایرانی هستم، پاسپورت ایرانی دارم و هر وقت بخواهم به ایران برمیگردم.»
او با تأکید بر تعلق خاطر خود به کشور افزود: «آرزوی همیشگی من زندگی در خیابانهای تهران است.»
گفتنی است، نصرالله معین خواننده مشهور ایرانی که از سالیان گذشته شایعات مرتبط با احتمال بازگشت او به ایران مطرح شده و در تازهترین خبر بازگشت او به ایران با اجازه برگزاری کنسرت جدی تر شده است، هنوز به قطعیت نرسیده است.
بیشتر بخوانید:
چالشهای یک نوازنده زن در موسیقی خیابانی؛ گاهی نگاههای سنگین آزاردهنده میشود
