به گزارش خبرنگار تئاتر پلاتو هنر؛ بیش از دو سال از کلنگزنی طرح «حریم تئاتر شهر» میگذرد؛ طرحی که به گفته کاظم نظری، در همان زمان قرار بود حداکثر طی شش ماه به پایان برسد. اما امروز، پس از گذشت این مدت و تغییر سه معاون هنری و سه مدیرکل هنرهای نمایشی، هنوز نه از حریم خبری هست و نه از آرامشی که وعده داده بودند. آنچه باقی مانده، تنها حصارهای نیمهکاره و مسیرهای مسدودشدهای است که بیش از آنکه حفاظ باشند، به مانعی برای مردم و هنرمندان تبدیل شدهاند. حصارهایی که جلوهای نامناسب به محیط اطراف دادهاند و با این همه، مشکل دستفروشان اطراف مجموعه نیز همچنان پابرجاست.
دلایل توقف؛ از بودجه تا حفاری
در این دو سال، مسئولان مختلف دلایل گوناگونی را برای توقف پروژه مطرح کردهاند؛ از کمبود بودجه و تخصیص قطرهچکانی منابع مالی گرفته تا مشکلات فنی ناشی از حفاریهای اطراف مترو و مسجد مجاور. تغییرات مدیریتی نیز مزید بر علت شد و هر بار پیگیریها را به تعویق انداخت. حتی اخیراً شهرداری تهران وعده شفاهی اختصاص ۲۰ میلیارد تومان برای ادامه کار داد، اما در عمل هنوز نشانی از پایان پروژه دیده نمیشود.
تئاتر شهر بهعنوان یکی از مهمترین نمادهای فرهنگی پایتخت، بیش از هر چیز نیازمند توجه و رسیدگی است. اما ماجرای حریم نشان داد که وعدههای فرهنگی در سایهی بیبرنامگی و کمتوجهی، بهسادگی به حاشیه رانده میشوند. اینکه پروژهای بهظاهر ساده، که قرار بود ظرف شش ماه به پایان برسد، حالا دو سال است در بنبست قرار دارد، پرسشی جدی درباره اراده و توان مدیریتی متولیان ایجاد کرده است.
با وجود اعلامهای پراکنده درباره ادامه پروژه، هنوز زمانبندی روشنی وجود ندارد. هر بار سخن از «بهزودی» و «تخصیص بودجه» به میان میآید، اما تئاتر شهر همچنان در حصاری از وعدهها و دیوارهای فلزی گرفتار است.
به نظر میرسد سرنوشت «حریم تئاتر شهر» بیش از آنکه به طراحی و اجرا گره خورده باشد، به میزان جدیت و مسئولیتپذیری مدیران وابسته است. این پرسش همچنان پابرجاست که چرا بنایی که قلب تپندهی هنر نمایش در ایران است، باید دو سال تمام اسیر وعدههای عملنشده بماند؟ در این برهه تاریخی و با توجه به تجربیات گذشته، دیگر جایی برای آزمون و خطا نیست و انتظار میرود مسئولانی که بر صندلی ریاست تکیه میزنند، چارهای بیندیشند.
درمورد حریم تئاتر شهر بیشتر بخوانید:
اتابک پورنادری: امیدواریم بازسازی حریم تئاترشهر تا شب عید به اتمام برسد




