به گزارش پلاتو هنر؛ نمایشنامه «خفه شو عزیزم!» نوشته محمد صالحعلا در سال ۱۳۹۶ منتشر شد؛ اثری که از نگاه بسیاری از هنرمندان یکی از ارزشمندترین نوشتههای اوست. احمد بیگی، کارگردان این تئاتر، پس از چند سال وقفه به دلیل شرایط اقتصادی و همهگیری کرونا، سرانجام تصمیم گرفته این اثر را روی صحنه ببرد. اجرای عمومی «خفه شو عزیزم!» در شهریور و مهر ۱۴۰۴ در خانه نمایش «دا» اجرا میشود.
بیگی در ابتدا درمورد نمایشنامه این اثر گفت: این نمایشنامه از کارهای استاد صالحعلاست. یکی از دوستانم که مستندی هم از ایشان ساخته، میگفت آقای صالحعلا علاقه ویژهای به این متن داشتند و به سختی اجازه اجرای آن را میدادند. برای همین، وقتی تصمیم گرفتم این نمایش را کارگردانی کنم، احساس کردم مسئولیت سنگینی بر دوشم است.
از تصمیم تا اجرا؛ مسیری پر از وقفه
او درباره روند رسیدن به اجرا توضیح داد: دیماه ۱۳۹۹ تصمیم گرفتم تئاتر را روی صحنه ببرم. اما به دلیل مشکلات مالی و شیوع کرونا، کار به تعویق افتاد. تمرینها را از بهمن ۱۴۰۳ آغاز کردیم و طی حدود ۶۰ جلسه و ۱۶۰ ساعت روی اثر کار کردیم. برنامه ما اجرای مردادماه بود اما جنگ ۱۲ روزه باعث شد همه چیز به تعویق بیفتد. با وجود توصیه خیلیها که میگفتند فعلاً مردم حوصله تئاتر ندارند، من اصرار داشتم اجرا برویم. چون باور دارم مردم در آن روزها تشنه هنر و آرامش بودند.
بیگی با اشاره به مشکلات همیشگی تئاتریها برای گرفتن سالن گفت: بزرگترین دغدغه من همیشه رزرو سالن است. سالنهای دولتی برنامهشان تا دو سال آینده پر است، مگر اینکه پارتی داشته باشید که در عرض دو ماه وقت میدهند! سالنهای خصوصی هم هر کدام بهانهای دارند؛ یکی میگوید متن مجوز نمیگیرد، دیگری سبک خاصی میخواهد یا ساعتهای نامناسب پیشنهاد میدهد. خوشبختانه خانه نمایش «دا» از ما استقبال کرد و خیلی سریع برای اجرا وقت دادند.
او درباره محتوای تئاتر «خفه شو عزیزم!» توضیح داد: پیام این نمایش برای هر فرد متفاوت است. نمایش مثل مسیری پرپیچوخم است که گاهی تماشاگر را تا پرتگاه میبرد. در نگاه اول خیلی ساده و روزمره به نظر میآید، اما زیرلایههای اجرایی و معناییاش قطعاً مخاطب را به فکر فرو میبرد. به نظرم این نمایش حتی ده سال دیگر هم روی صحنه برود، همچنان امروزی خواهد بود.
تئاتر، معلم آدم بزرگها
بیگی در پایان سخنانش خاطر نشان کرد: تئاتر معلم یک اجتماع است؛ شاید هم معلم آدمبزرگها. حتی اگر کوچکترین اثر فرهنگی در مردم بگذارد، وظیفهاش را انجام داده. تئاتر حقیقت صرف را نشان نمیدهد، بلکه آنچه را میتوانست باشد تصویر میکند. به همین دلیل، تئاتر نوعی پیشدرآمد رخدادهای اجتماعی و فرهنگی است، شاید حتی بتوان گفت یک پیشگوست. بهترین معیار سنجش هر اثر هم واکنش صادقانه مردم است. اگر اثر نتواند با فرهنگ ملی همراه شود، ارزش خود را از دست میدهد.
