به گزارش پلاتو هنر، هنرمندان سینمای ایران به حمله آمریکا به خاک ایران برای وطن واکنش نشان دادند.

کمند امیرسلیمانی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون برای این روزهای وطن دلنوشتهای را منتشر کرد.
در این نوشته آمده است:
«این روزها قلبم سنگینتر از همیشه میتپد. هر صدای انفجار، هر خبر، انگار تکهای از جانم را با خودش میبرد. وطن فقط یک تکه خاک نیست؛ خاطرههایمان است، خندههایمان است، آدمهایی است که دوستشان داریم.
حالا دیدن اینکه این همه زیبایی زیر سایهی جنگ و ویرانی دارد کمرنگ میشود، چیزی نیست که بشود راحت از کنارش گذشت. دردناک است که آدم احساس کند جایی که همیشه پناهش بوده، دیگر امن نیست. دردناک است که آیندهای که در ذهنمان ساخته بودیم، حالا لرزان و نامطمئن شده.
اما با تمام این درد، هنوز چیزی در دلم خاموش نشده … امید. امید به اینکه این روزهای تاریک تمام میشوند، امید به اینکه دوباره آرامش برمیگردد، امید به اینکه وطنم دوباره نفس میکشد.
من ناراحتم … خیلی بیشتر از چیزی که بشود در کلمات جا داد اما هنوز به فردایی فکر میکنم که در آن، صدای زندگی جای صدای جنگ را میگیرد.»

مرتضی امینی تبار نوشت: شما چقدر شگفتانگیزید ایرانیان!
مرتضی امینی تبار بازیگر سینما: دریغا ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود و من… یاد گرفتهام که به عنوان مهاجر، اکثر وقتها باید سکوت کنم. چون به تجربه آموختم که وقتی اظهار نظر کنم از هرسو آماج حملهی بالاخره کسانی یا گروههایی خواهم بود. اما از خیابانی در قلب ایران، روز سیام جنگ، مینویسم که به عنوان یک خارجی، به ایران افتخار میکنم.
غمگینم بابت هرخاری که به پایتان میرود. غمگینم بابت خاطرهام از غروب زیبا و حزین میناب که حالا با صد و شصت و هشت خواهر خونینم به یاد میآورمش.
اما نمیدانید چه خوشحالم که در این خاک زاده و پرورده شدم. در خاکی و میان مردمی که جهانیان را بر جای خودشان مینشانند. من یاد گرفتم که به عنوان خارجی، به چپ و راست و بالا و پایین و سیاست و حکومت و مردم و مسئول و مسجد و کلیسای اینجا کاری نداشته باشم، جز آنکه همه را دوست بدارم و کنارشان فارسی سخن بگویم.
اما به سختی متصل شدم و نوشتم تا اعتراف کنم که شما چقدر شگفتانگیزید ایرانیان! چقدر حسادت برانگیزید! در روزهای تلخ و شیرین، چگونه اتحادتان از دست نمیرود؟ چگونه از هم نمیپاشید و حتی زورمند ترینها را به خاک میافکنید؟ کاش همه ملتها در سختیها مثل شما بودند.
شجاع و دلیرید و بشارتتان باد که جهان از شما الگو میگیرد. مردمان آزاده بسیاری در جهان،مثالتان میکنند.شما سرنوشت جهان را در دست دارید.سرنوشت خودتان که جای خود دارد.
چه آرام باشید و چه خشمگین شما را میشناسم.بین شما رشد و نمو کردم. خونگرم و مهربان و صبورید. مردمان جاودان ایران.
موضع من، یکی از پسران همسایهتان که در خانهتان قد کشیده، شمایید. درد شما درد ما و خون شما خون ماست. با شما گریسته و با شما خندیدهام. موضع ما مثل همیشه «ایران» است. چه به نام و چه به ننگ.




