به گزارش پلاتو هنر، مستندساز خالق مجموعه ای از مستندهای درخشان از زندگی اجتماعی، در ۹۶ سالگی و رابرت دووال بازیگر فیلمهای «اینک آخرالزمان» و «پدرخوانده»، در ۹۵ سالگی درگذشتند.
فردریک وایزمن، مستندساز پرکار و سازنده فیلمهایی مانند «حماقتهای تیتیکات»، «در برکلی»، «گالری ملی» و «اکس لیبریس»، دیروز (دوشنبه) در ۹۶ سالگی درگذشت.
فوت وایزمن در بیانیهای مشترک از سوی خانواده او و «زیپورا فیلمز» اعلام شد. در این بیانیه آمده است:
«فردریک وایزمن نزدیک ۶ دهه کار کرد و با خلق مجموعهای بینظیر از آثار، یک مجموعه سینمایی جامع از نهادهای اجتماعی معاصر و تجربههای عادی انسانی بیشتر از آمریکا و فرانسه به جای گذاشت.
فیلمهای این مستندساز – از «حماقتهای تیتیکات» (۱۹۶۷) تا جدیدترین اثرش «منوها – خوشبختیها – سه نفر» (۲۰۲۳) – به دلیل پیچیدگی، قدرت روایت و نگاه انسانگرایانه تحسین شده اند. او تمام ۴۵ فیلم خود را در «زیپورا فیلمز» تهیه و کارگردانی کرد.»
او در بوستون متولد و از کالج ویلیامز و دانشکده حقوق ییل فارغالتحصیل شد. اولین فیلمی که تهیهکنندگی آن را بر عهده داشت، «دنیای باحال» به کارگردانی شرلی کلارک بود که درباره زندگی در یک باند هارلم بود. او هم کارگردان و هم تهیهکننده فیلم بعدی کارنامه اش یعنی «حماقتهای تیتیکات» بود که زندگی سخت ساکنان بیمارستان ایالتی بریجواتر برای مجرمان دیوانه را به تصویر میکشید.
او در ادامه به بررسی کارکرد نهادها در بیش از ۴۰ مستند از «دبیرستان» (۱۹۶۸) گرفته تا «قانون و نظم» درباره اداره پلیس کانزاس سیتی، «بیمارستان»، «مسکن عمومی» و «تالار شهر» (۲۰۲۰) پرداخت.
وایزمن جایزه اسکار افتخاری ۲۰۱۶ و همچنین شیر طلایی یک عمر دستاورد جشنواره فیلم ونیز ۲۰۱۴ را در کارنامه داشت.
رابرت دووال بازیگر برنده اسکار که از فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» گرفته تا فیلم پرفروش «رفتن در ۶۰ ثانیه»، در طیف گستردهای از فیلم ها ظاهر شده بود، از دنیا رفت.
رابرت دووال بازیگری پرانرژی و زیرکی بود که همیشه با شور و اشتیاق و اعتقاد بازی میکرد.
همسر او، لوسیانا دووال در پیامی در فیسبوک نوشت: «باب در آرامش در خانه و در میان عشق و آرامش درگذشت. برای دنیا، او یک بازیگر برنده جایزه اسکار، یک کارگردان، یک قصهگو بود. برای من، او خیلی ساده همه چیز بود … باب برای هر یک از نقشهای متعددش، همه چیز را به شخصیتهایش و به حقیقت روح انسانی که آنها نمایندگی میکردند، بخشید. با انجام این کار، او چیزی ماندگار و فراموشنشدنی برای همه ما به جای گذاشت.»
دووال شاید بیشتر با نقش کیلگور با کلاه سوارهنظام در فیلم «اینک آخرالزمان» که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، شناخته شود، که ۲ دیالوگ از پرتکرارترین دیالوگهای تاریخ سینما را به همراه داشت – «چارلی موجسواری نکن!» و «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم». اما او همچنین به عنوان تام هیگن وکیل در «پدرخوانده» و «پدرخوانده قسمت دوم»، بو رادلی گوشهگیر در «کشتن مرغ مقلد» در آغاز دوران حرفهایاش و بسیاری از نقشهای مکمل در طول دهههای بعدی هم به خوبی دیده شد.
او ۷ بار نامزد جایزه اسکار شد و یک بار آن را در سال ۱۹۸۴ برای فیلم «رحمتهای مهربان» در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که سعی در غلبه بر اعتیاد به الکل دارد، دریافت کرد.
دووال همچنین به بازی در فیلمهای جریان اصلیتر، از جمله فیلم هیجانانگیز جنگ جهانی دوم «عقاب فرود آمده است» (۱۹۷۶)، طنز خبری- رسانهای «شبکه» (۱۹۷۶) و درام بیسبال «طبیعی» (۱۹۸۴) ادامه داد. او اولین کارگردانی خود را در سال ۱۹۸۳ با فیلم «آنجلو، عشق من»، یک درام نیمه بداهه درباره یک کودک خیابانی رومانیایی در نیویورک، انجام داد.
با وجود کسب جایزه اسکار برای فیلم «رحمتهای مهربان»، نقشهای اصلی به ندرت به او داده میشد، اما او در طول دهههای ۸۰ و ۹۰ حضور پررنگی در نقشهای مکمل داشت و در طیف گستردهای از فیلمها ظاهر شد که فیلم هیجانانگیز گانگستری «رنگها» به کارگردانی دنیس هاپر، فیلم پرفروش «روزهای تندر» با بازی تام کروز (۱۹۹۰) و اقتباس از رمان مارگارت اتوود «سرگذشت ندیمه» (۱۹۹۰) از جمله آن هاست.
در سال ۱۹۹۲ او به تلویزیون بازگشت تا در سریال برنده جایزه به کارگردانی ایوان پاسر، نقش استالین را بازی کند. نقش اصلی دیگری در سال ۱۹۹۷، در دومین تلاش کارگردانیاش با عنوان «حواری»، به او رسید که در آن نقش واعظی را بازی میکند که معشوق همسرش را میکشد و سومین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برای این نقش دریافت کرد.
دووال ۲ فیلم دیگر را کارگردانی کرد؛ «ترور تانگو» در سال ۲۰۰۲ و «اسبهای وحشی» در سال ۲۰۱۵. او همچنان در طیف گستردهای از فیلمها، از فیلم های مهیج هالیوودی مانند «مرد زنجبیلی» و «رفته در ۶۰ ثانیه» گرفته تا درامهای چپگرایانه مانند «ما صاحب شب هستیم» و «جاده»، ظاهر شد. علاقه دیرینه او به فوتبال موجب شد تا در درام کمبودجه اسکاتلندی «شلیک به افتخار» در سال ۲۰۰۰ و کمدی «لگد زدن و جیغ زدن» (۲۰۰۵) با ویل فرل همراه شود.
دووال در دهه ۲۰۱۰ هم پیوسته به کار خود ادامه داد و سال ۲۰۱۵ برای فیلم «قاضی» نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و عنوان مسنترین بازیگر مرد نامزد شده اسکار تا آن زمان را از آن خود کرد.
